مدتی قبل در فضای مجازی تصویری از صفحه اول اپلیکیشن شبکه اجتماعی منتشر شد که میگفت برای ورود به آن لازم است فرد ابتدا لاکچری بودن خودش را اثبات کند، یعنی مبلغ یک میلیون تومان را به حسابی که مشخص شده واریز کند، البته این برنامه هزینهای اضافه برای ثبت نام هم دریافت میکند. ماجرای راه افتادن این شبکه اجتماعی و افرادی که در آن عضو هستند، باعث شد به سراغ ایدهپرداز آن برویم که اصلا چرا چنین شبکهای را راهاندازی کردهاند، در ادامه از یک جامعه شناس درباره ظهور چنین شبکههایی که برای عضویت در آنها باد هزینه پراخت کرد، صحبت کردیم و در پایان از اعضای همین برنامه یک میلیونی پرسیدیم که واقعا این مبلغ را پرداخت کردهاند؟
پس از انتشار عکس اپلیکیشن که البته نامش در تصویر مشخص نبود، به دنبال سازنده آن و راه ارتباطی با او بودیم؛ بعد از چند پیغامی که رد و بدل شد، سرانجام توانستیم با رضا نصرتی که از ایدهپردازان اصلی این شبکه بوده، صحبت کنیم.
رضا نصرتی ۹ سال قبل برای تحصیل از ایران میرود، او که مدال برنز المیپاد کامپوتر در ایران را دارد، در ترکیه و در رشته مهندسی کامپیوتر درس خوانده است و حالا یک سالی میشود به ایران برگشته و این برنامه را راه انداختهاند. از او میپرسم ایده اولیه ساخت چنین شبکه اجتماعی از کجا آمده است که میگوید: «یک سال قبل که بعد از ۹ سال به ایران برگشتم، جو عجیبی را در میان مردم مخصوصا جوانترها دیدم، برای آنها برند لباس و کفشی که استفاده می کردند یا نوع ماشینشان از هر چیزی مهمتر بود، اینکه خانهشان در کجای تهران باشد یا چه امکاناتی داشته باشد و حتی چه سفرهایی بروند برایشان اهمیت بیشتری داشت. در این شرایط فکر کردیم حالا که چنین نیازی در میان جوانان وجود دارد، در جهت پاسخگویی به آن اقدام کنیم.»
او ادامه میدهد: «با توجه به اینکه کشورهای مختلف شبکههای اجتماعی خودشان را دارند و منافع کلان اقتصادی و اطلاعاتی را برای سازندگان برنامه و کشورشان میکنند، ما به این فکر کردیم که شبکهای را با توجه به شناختی که "بازار هدف" داریم راه بیندازیم.»
تا اینجا هدف راهاندازی یک شبکه اجتماعی بوده است، اما سوال بعدی ما درباره واریز مبلغ یک میلیون تومانی جهت تایید لاکچری بودن افراد است که نصرتی در اینباره توصیح میدهد: «واقعیت این است که از ابتدا هم میدانستیم کسی قرار نیست این مبلغ را برای ورود به شبکه اجتماعی بپردازد، این مبلغ تنها برای این بود که افراد برای ورود حتما کسی را از داخل بشناسند و برایشان کد دعوت ارسال کنند. در حقیقت به دنبال ایجاد یک زنجیره دوستانه بودیم و میخواستیم هرکسی بتواند تعدادی از دوستان خودش را دعوت کند و در ازای هر دعوت امکاناتی به اکانتش اضافه شود، برای مثال هر فرد ۲۴ ساعتی یکبار میتواند عکس آپلود کند، اما با دعوت هر نفر به برنامه یک ساعت از این زمان کم میشود. با اینکار مجموعهای از دوستان را دور یکدیگر خواهیم داشت که هر کدام زنجیره دوستانی که میشناسد را در شبکه ایجاد میکند.»
تا اینجا متوجه شدیم که مبلغ یک میلیون تومان تنها برای این بوده است که هرکسی با دانلود کردن برنامه نتواند وارد شبکه شود و حتما با شناخت کسی بتواند بیاید، اما باز هم برای ورود به برنامه باید مبلغ ۷۰ هزار تومان پرداخت شود، نصرتی که این مبلغ را برای راهاندازی شبکه حیاتی میداند، توضیح میدهد: «شبکههای اجتماعی بزرگ جهانی با فروش اطلاعات یا تبلیغات گسترده درآمدزایی میکنند، اما در ایران چنین شرایطی وجود ندارد و برنامههای رایگان با توجه به اینکه درآمد چندانی ندارند، محکوم به شکست هستند؛ به همین دلیل چارهای جز گرفتن پول از کاربران برای ارائه و افزایش خدمات نداریم.»
نکته دیگری که درباره این برنامه وجود دارد این است که به گفته نصرتی برنامهشان تنها بعد از چند که در اپاستور قرار میگیرد، معروف میشود، اتفاقی که خودشان هم از آن متعجب هستند. «برای خودمان هم عجیب بود، یک نفر برنامه را پیدا کرده و از صفحه اول آن اسکرین شات گرفته و با متنی منفی در فضای مجازی منتشر کرده بود، این عکس با اینکه تبلیغ منفی زیادی برای ما داشت، اما باز هم باعث شد که افراد زیادی آن را بشناسند و حالا متقاضیان زیادی (در حدود ۵ هزار نفر) برای حضور در شبکه داشته باشیم، البته از آنجایی که برنامه هنوز در مراحل اولیه خودش بود، ما در تلاش برای توسعه آن هستیم. تیمی از بهترین کدنویسها و طراحان خوشذوق ایرانی روی اپلیکیشن کار میکنند به زودی به روزرسانیهای متفاوتی برای برنامه حاضر میشود.»
او در پایان امنیت اطلاعات اکانتها را تضمین میکند و تاکید دارد که عکسهایی که تخلفات اجتماعی، سیاسی و عقیدتی داشته باشند با ریپورت کردن به صورت خودکار پاک میشوند.
هزینههایی که برای ارائه خدمات پرداخت میشوند
در همین زمینه با اردشیر گراوند، کارشناس حوزه اجتماعی صحبت کردیم و پرسیدیم ظهور چنین شبکههایی که باعث خط کشیهایی میان افراد جامعه میشود، اساسا چقدر درست است، این کارشناس با بیان اینکه فضای مجازی محلی را برای ارتباط افراد در سطحهای مختلف به وجود میآورد، میگوید: «تعبیر آدمها از رفتارشان در اقشاری که در آنها حضور دارند، تعریف میشود؛ به این معنا که افرادی هستند که توانایی پرداخت هزینهها بالا را دارند و در عین حال از اینکه با لباس و ماشین پُز بدهند، راضی هستند، بعضیها هم توانایی این کار را ندارند، هرچند که نباید فراموش کنیم گروهی هم هستند که نمیتوانند تا این حد باشند، اما برای اینکه سطح بالایی داشته باشند دست به هرکاری میزنند، این افراد از هر دسته که باشند در این شبکهها میتوانند آدمهای شبیه به خودشان را پیدا کنند و رفتارهای مشابه به یکدیگر را نیز انجام دهند. در عین حال هزینههایی که در این شرایط پرداخته میشود، در حقیقت پول خدمات است، حالا ممکن است کسی از این خدمات به شکل مشخص استفاده کند و برخی نه؛ مانند یک هتل ۵ ستاره که پول استخر و جکوزی و پارکینگ را از همه مهمانان میگیرد، اما شاید همه آنها از این امکانات استفاده نکنند. حضور در این گروهها و برنامهها هم به همین شکل است، هزینه حضور در آنها در شرایطی که برای فرد ارزش داشته باشد، چندان هم زیاد به نظر نمیرسد.»
یکمیلیون که پولی نیست!
با همه این اوصاف هنوز هم علامت سوالهای زیادی درباره این برنامه و آدمهایی که در آن عضو هستند، وجود دارد. شاید کسی مثل من در اولین مواجه با برنامه و بعد از درخواست پول، دیگر حتی دنبال آن را نگیرد، اما قطعا کسانی هستند که یک میلیون تومان که هیچ شاید حتی بیشتر از اینها را هم حاضر باشند بپردازند، بدون در نظر گرفتن اینکه آیا برابر با مبلغی که هزینه میکنند امکانات میگیرند یا نه. از همین رو سراغ بعضی از اعضای این برنامه رفتیم، پیدا کردنشان کار سختی نبود و تقریبا همهشان هم به این سوال که «آیا برای عضویت یک میلیون تومان را پرداختهاند؟» جواب دادند. «یک میلیون که پولی نیست و برای تنوع خوبه، هیچ وقت به خاطر پول خودم را از چیزی محروم نمیکنم.» یا «برایم پرداخت پول یا مقدار آن اصلا مهم نبود، واریز کردم» یا «مسلما نه! از نسخه هک شدهاش استفاده کردم که هزینه کمتری باید میپرداختم.» یا «بله که پرداخت کردم، باید پول بگیرند، بالاخره کلی آدم برای نوشتن و راهاندازی آن زحمت کشیدهاند، حتی باید بیشتر میبود.» یا «فکر میکردم برنامه جالبی است و میخواستم از آن سر در بیاورم.»
بعضیها به سوال دوم که «آیا برنامه برایشان جذابیتهای لازم را دارد؟» هم پاسخهای جالبی دادند؛ «به شخصه جذابیتی برایم نداشت، بیشتر از روی کنجکاوی وارد آن شدم، اما برنامه مشکلات نرمافزاری زیادی دارد که به نظرم ارزش پولی که میگویند را ندارد.» یا «فکر میکردم خیلی برنامه خوبی باشد، اما اینطور نبود و قابلیت خاصی ندارد.» یا «برنامه خوبی است چون هرکسی در آن عضو نمیشود و جالبتر اینکه هر اکانت روزانه یک عکس میتواند در صفحهاش منتشر کند.»
زمانیکه حرفهای این بچهها را میخواندم که یک میلیون تومان را پولی نمیدانستند، در ذهنم چهره لحافدوزی شکل میگرفت که کار نداشت و در دنیای امروز که کمتر کسی به او کار میدهد، با اسباب لحافدوزیاش سوار بر دوچرخه در خیابانهای شهر میگشت و میگفت «از دار دنیا هیچ چیز نمیخواهم جز اینکه اتفاقی بیفتد که حقوق برای از کارافتادگیام دست و پا کنم که دیگر این روزهای آخر عمر از شدت شرمندگی پیش زن و بچهمان توی این کوچهها نمیرم.»
منبع خبر : خبرگزاری مهر
Some time ago, an image of the first page of a social network application was published on social media, stating that in order to enter, a person must first prove their luxury status, meaning they need to deposit one million Tomans into a specified account. Of course, this program also charges an additional fee for registration. The story of the launch of this social network and the people who are members of it led us to approach its ideator to ask why they established such a network. We also spoke with a sociologist about the emergence of such networks that require payment for membership, and finally, we asked members of this one-million Tomans program whether they really paid this amount.
After the photo of the application was published, although its name was not specified in the image, we sought the developer and a way to contact him; after exchanging a few messages, we finally managed to speak with Reza Nasrati, who is one of the main ideators of this network.
Reza Nasrati left Iran 9 years ago for his studies. He holds a bronze medal from the Computer Olympiad in Iran, studied computer engineering in Turkey, and has now returned to Iran for about a year and launched this program. I ask him where the initial idea for creating such a social network came from, and he says: “A year ago, when I returned to Iran after 9 years, I saw a strange atmosphere among people, especially the younger ones. For them, the brand of clothing and shoes they wore or the type of car they drove was more important than anything else. The location of their house in Tehran or what facilities it had, and even what trips they took were of greater importance to them. In this situation, we thought that since such a need exists among the youth, we should take action to respond to it.”
He continues: “Considering that different countries have their own social networks and generate significant economic and informational benefits for the developers and their countries, we thought about launching a network based on the understanding we have of the 'target market'.”
So far, the goal has been to launch a social network, but our next question is about the deposit of one million Tomans to confirm individuals' luxury status, which Nasrati explains: “The reality is that from the beginning, we knew that no one was going to pay this amount to enter the social network. This amount was only to ensure that individuals must know someone inside to receive an invitation code. In fact, we were looking to create a friendly chain, and we wanted everyone to be able to invite some of their friends, and for each invitation, features would be added to their account. For example, each person can upload a photo every 24 hours, but with each invitation to the program, one hour of this time is reduced. With this, we will have a group of friends around each other, each of whom creates a network of friends they know.”
So far, we have understood that the one million Tomans amount was only to ensure that anyone who downloads the program cannot enter the network without knowing someone, but still, to enter the program, a fee of 70,000 Tomans must be paid. Nasrati, who considers this amount vital for launching the network, explains: “Large global social networks generate revenue by selling information or extensive advertising, but in Iran, such conditions do not exist, and free programs, given that they do not have much income, are doomed to fail; therefore, we have no choice but to charge users to provide and enhance services.”
Another point about this program is that, according to Nasrati, their program only becomes popular after a few days of being listed in the app store, an event that they themselves are surprised by. “It was strange for us too; someone found the program, took a screenshot of its first page, and published it with negative text on social media. Although this photo had a lot of negative publicity for us, it still made many people recognize it, and now we have many applicants (around 5,000 people) for joining the network. However, since the program is still in its early stages, we are working on its development. A team of the best Iranian coders and talented designers is working on the application, and soon various updates will be available for the program.”
He concludes by assuring the security of account information and emphasizes that photos that contain social, political, and ideological violations will be automatically deleted upon reporting.
The costs paid for providing services
In this regard, we spoke with Ardeshir Garavand, a social expert, and asked how correct it is to have such networks that create divisions among members of society. This expert states that the virtual space creates a place for individuals to connect at different levels, saying: “People's interpretations of their behavior in the classes they belong to are defined; meaning that there are individuals who have the ability to pay high costs and are satisfied with showing off their clothing and cars, while some do not have this ability. However, we should not forget that there are also groups who cannot reach this level, but to maintain a high status, they will do anything. These individuals, regardless of their category, can find similar people in these networks and also engage in similar behaviors. At the same time, the costs paid in these situations are essentially the money for services; now, someone may use these services in a specific way, and some may not; like a 5-star hotel that charges all guests for the pool, jacuzzi, and parking, but perhaps not all of them use these facilities. Being part of these groups and programs is similar; the cost of being in them does not seem too high when it holds value for the individual.”
One million is not a lot of money!
Despite all this, there are still many questions about this program and the people who are members of it. Perhaps someone like me, upon first encountering the program and after the request for money, would not pursue it any further, but there are definitely those who are willing to pay one million Tomans, or even more, without considering whether they receive equivalent benefits for the amount they pay. Therefore, we approached some members of this program; finding them was not difficult, and almost all of them answered the question, “Did you pay one million Tomans for membership?” “One million is not a lot of money, and it's good for variety; I never deprive myself of something because of money.” or “The amount I paid was not important to me at all; I just deposited it.” or “Definitely not! I used the hacked version, which I had to pay less for.” or “Yes, I paid; they should charge money; after all, many people worked hard to write and launch it; it should have been more.” or “I thought it was an interesting program, and I wanted to figure it out.”
Some also gave interesting responses to the second question, “Does the program have the necessary attractions for you?”; “Personally, it didn’t have any appeal for me; I entered it more out of curiosity, but the program has many software issues that I think do not justify the money they claim.” or “I thought it would be a really good program, but it wasn’t, and it doesn’t have any special features.” or “It’s a good program because not everyone can join it, and interestingly, each account can publish one photo on its page daily.”
As I read the words of these kids who did not consider one million Tomans to be a lot of money, the image of a quilt maker formed in my mind, who had no work and in today's world, where fewer people give him work, wandered the streets on his bicycle with his quilting tools, saying, “I don’t want anything from this world except for something to happen so that I can secure a pension for my disability, so that I don’t die of shame in these streets in my last days in front of my wife and children.”
Source of the news: Mehr News Agency
دیدگاهها Comments
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. No comments yet.