مشکل جامعه استارتاپی شهر در سال پیش رو چیست؟
هر جامعهای گریبانگیر مشکلات متفاوتی است. جامعه استارتاپی یا به عبارت بهتر اکوسیستم استارتاپی تبریز نیز از این قاعده مستثنا نبوده و نخواهد بود. با رشد هر جامعه نیازهای جدید در آن بهوجود میآید، این رشد میتوانند باعث بروز مشکلات جدید نیز بشود. این مشکلات زمانی بیشتر خود را نمایان میکنند که مشکلات قبلی برروی هم تلنبار شوند و راهکاری برای حل این مشکلات ارائه نشود. سرعت رشد و تقاضا افزایش یابد و پاسخی نسبت به تقاضای موجود وجود نداشته باشد.
موضوع مشکلات اکوسیستم استارتاپی تبریز بهانهای شد تا از افراد مختلف در فضای کارآفرینی، استارتاپی و دانشگاهی نظرخواهی انجام دهیم تا بتوانیم بطور شفافتر و دقیقتر این مشکلات را شناسایی و در مطلبی به همراه راهحلهای پیشنهادی خود افراد در اختیار جامعه تبریز قرار دهیم. امیدواریم در سالهای آتی هنگام رجوع به این مقاله هیچ یک از مشکلات ذکر شده باقی نمانده باشد.
در ادامه میتوانید نظر هر یک از افراد را در مورد مشکلات اکوسیستم استارتاپی تبریز مطالعه نمایید.
وقتی سوال این باشد که : "مهمترین مشکلات اکوسیستم استارت آپی تبریز کدامند؟ " سوالات بیشتری اتفاقا تداعی می شوند. از جمله اینکه آیا واقعا در تبریز اکوسیستمی شکل گرفته است؟ یا آیا هر تیمی که یک پروژه فناورانه و بویژه مبتنی بر وب و اپلیکیشن و... برای خودش دارد یک استارت آپ تلقی می شود؟ یا آیا رشد و موفقیت استارت آپ های تبریز (یا حتی سایر شهرها) تاثیری بر مشکلات آن شهر، مردمش و یا بقیه استارت آپ ها دارد؟
سوالات از این دست کم نیستند. اما آنچه پس از چند سال ارتباط با فضای استارت آپی تبریز، تهران و سایر شهرها و حتی کشورها می توانم با قطعیت عنوان کنم مساله فرهنگ است. و منظورم از فرهنگ به زبان ساده و کاربردی، همان چیزی است که به صورت چسب و حلقه اتصال ، تمام اجزای یک اکوسیستم را کنار یکدیگر نگه میدارد و به تدریج با جذب و حفظ اجزای بیشتر باعث بزرگ شدن و تکمیل اکوسیستم می شود.
اگر برای شروع یک کسب و کار جدید، قبل از محاسبه نرخ بازگشت سرمایه یا نقطه سر به سر، کمی به تبعات انسانی و اجتماعی آن پرداخته شود و خوشنودی واقعی مشتریان و کاربران از حل مشکل خود به عنوان مزیت رقابت اصلی اندازه گیری شود، اگر تیم ها، کسب و کار خود را به جای توجه صرف به نرخ سود یا اقبال عمومی مقطعی، بر اساس تطابق واقعی با روحیه، ارزش ها، امکانات و استعدادهای خود انتخاب کنند، اگر نیروهای فنی کمی از معادلات کسب و کار و برندینگ و مارکتینگ و مذاکره و حقوق پیمانکار و کارفرما بدانند و سرمایه دارها کمی از فناوری های نو و پتانسیل رشد آنها به عنوان زمینه های جدید سرمایه گذاری یاد بگیرند، اگر دانشگاه ها کمی به کاربرد علوم و کارآفرینی فناورانه به معنی واقعی آن بپردازند تا تولیداتشان کمی از سمت مقاله ها و تئوری محض به سمت ارزش آفرینی برای جامعه خود سوق پیدا کند و دانشجویان کمی از آسوده طلبی فضای استخدامی یا ایده آل گرایی فضای پژوهش محض فاصله بگیرند، اگر در مدارس به جای تاکید محض بر نتایج کمی و انواع تست ها و آزمون های سردرگم کننده، کمی هم به روابط انسانی، کار تیمی، تفکر نقادانه، خلاقیت و حل مساله پرداخته شود، اگر والدین حساسیت بیشتری روی خوشنودی شغلی فرزندانشان داشته باشند تا اسم و رسم دهن پر کن فلان رشته و بهمان شغل ... منظور از فرهنگ همین اگرهای ریز و درشت هستند که مایه بالندگی و مقدمه تعالی یک اکوسیستم و جامعه را فراهم می کند.
به عقیده من آموزش، گفتگو و تعامل از جمله موثرترین ابزارهای فرهنگ سازی در هر زمینه ای هستند که متاسفانه شرایط و امکانات برای آن در تبریز فاصله قابل توجهی با اندازه های ایده آل دارد که در خور ظرفیت این منطقه باشد. سرمایه گذاری در این موارد به هیچ وجه بازده کوتاه مدت ندارد اما بازده بلند مدت آن بی اندازه موثر خواهد بود. برگزاری انواع رویدادهای رسمی و خودمانی، فراهم کردن بستری برای آشنا کردن عموم مردم با فضای جدید کسب و کار و شکل دهی تفکر خلاق و نوآور در دانش آموزان و دانشجویان به عنوان تصمیم گیرنده های آینده می تواند نقش موثری در تعالی اکوسیستم کسب و کارهای نوپا در تبریز باشد.
اکوسیستم تبریز اساسا مشکلی ندارد. هنوز اکوسیستمی «تشکیل» نشده است که مشکل داشته باشد یا نداشته باشد. وجود یا عدم وجود اکوسیستم درون هر سیستم اقتصادی، اگر بخواهیم این دو را از هم تفکیک کنیم، شرایط خاصی میطلبد.
از جمله مهمترین آنها «نیاز به گردش تجربیات و اطلاعات مستمر» و «یادگیری و بهبود دائمی» است. چنانچه با ادبیات تخصصی بحث کنیم، اکوسیستمها برای زنده ماندن نیازمند Retention هستند.
طبیعتا برای شهری که در روحیۀ تکتک افراد شاغل استارتاپیاش بینیازی به «آموختن» دائمی و به روزآوری آموختهها و به خصوص «به رسمیت نشناختن تجربههای دیگران» موج بزند، بعید است که بتوان به تلاشهای جزیرهای، پراکنده و غیر هم راستای موجود اساسا لفظ اکوسیستم اطلاق کرد.
بزرگترین مشکل فضای استارتآپی تبریز اینه که بچهها هیچ دیدی از استارتآپ ندارن، به عبارت دیگر خیلی ساده انگارانه بهش نگاه میکنن، برنامهای که میشه در یک هفته انجام داد رو ماهها به مدت ۳،۴ ماه برای خود به اصطلاح نون و پنیر میکنند و بیشتر به چشم تفریح به استارتآپ نگاه می کنند تا یک کار جدی، در زمینه مارکتینگ تصور این است که اگر در دیوار منتشر کنیم خود به خود کاربر جذب خواهد کرد و هیچ برنامهای برای مارکتینگ ندارند، اگر هم داشته باشند این موضوع بی توجه به نرخ تبدیل و هزینه هر کاربر هست که رفته رفته باعث نا امیدی تیم میشود و بعد از مدتی اطلاف زمان همه چیز تمام خواهد شد، علاوه بر این ایدهآل گرایی و تعلل در ورود به بازار به این معنی که پلتفرم ما باید کامل و بدون عیب باشد و مشکلات گستردهای را حل کند، از دیگر مشکلات افراد این اکوسیستم هست.
کار تیمی هم که دیگه نیاز به توضیح نداره، به معنای واقعی کلمه افتضاح است.
سارا ستوده با ارسال تصاویری از پارک علم و فناوری شهرستان زاهدان و مقایسه با پارک علم و فناوری تبریز، همسو نبودن فعالیتهای دولتی و کمتوجهی آنها به فضای کارآفرینی و استارتاپی تبریز اشاره کرد. پارک علم و فناوری زاهدان(با توجه به تمام محرومیتهای موجود در این استان) با فراهم کردن فضای کار اشتراکی، فضای برگزاری جلسات، ایجاد بخشهای مختلف مانند IOT و ... تاثیر بسیاری در تسریع عملکرد تیمهای استارتاپی زاهدان دارد. این مرکز با فراهم نمودم امکاناتی همچون آموزش مفاهیم کسب و کاری استارتاپی و سایر خدمات مرتبط کمک بسیاری به کارآفرینان میکند. با توجه به نبود برخی امکانات ساده من جمله فضای کار اشتراکی، نبود محل برای برگزاری جلسات و دورهمیها، پارک علم و فناوری استارن آذربایجان شرقی میتواند با ورود به این موضوع کمک شایانی برای اکوسیستم تبریز انجام دهد. همچنین در حوزه فرهنگسازی میتواند با برگزاری دورههایی برای آشنایی مردم با استارتاپها نیز کمک بسیاری برای کارآفرینان انجام دهد. در ادامه میتوانید تصاویر پارک علم و فناوری زاهدان را مشاهده نمایید.
در اوضاع نابسامان اقتصادی و اجتماعی کشور، یافتن دلیل واحد برای همه مشکلات جاری در اکوسیستم استارتاپی شهر کار بیهودهایست. با این حال اگر بخواهم از یک مشکل کلیدی یاد کنم شاید واژهی "یادگیری" واژهی مناسبی باشد. مهارت آموزی و تاکید بر یادگیری مستمر از حلقههای گمشدهی اکوسیستم شهر است. از دانشگاهها و بخش دولتی گرفته تا جمعهای خصوصیتر نیاز داریم که بهروزتر باشیم و از برداشتن گامهای جدید در یادگیری نترسیم.
به نظر من بزرگترین مشکل اکوسیستم استارتاپی تبریز، کمبود success story است . تا وقتی که چند استارتاپ موفق و خوب نداشته باشیم، اکوسیستم حول هیچ چیز، نمیتونه شکل بگیره. ما نیازمند آدمای اهل ریسکی هستیم، که استارتاپ راه بندازن، و بتونن اونو به نتیجه برسونن. و هر کسی هم که دلش به حال اکوسیستم میسوزه، باید به استارتاپای موجود کمک کنه که بزرگ بشن. به نظر من مشکل ما در قدم اول، نه شتاب دهنده هست، نه سرمایه گذار، نه مسئولین ناآگاه، نه هیچ چیز دیگه ای. ما نیاز داریم که قونقاها، اوستاتاپ ها، سفر724 های بیشتری تو این شهر قد علم کنن، متخصص های بیشتری رو جذب کنن و جلوی مهاجرتشون رو بگیرن، مردم رو بیشتر با کسب و کارهای آنلاین آشنا کنن. سرمایه گذارهای بیشتری رو به این وادی بکشن، حتی از پایتخت و شهرهای دیگه سرمایه جذب کنن و تزریق کنن به جامعه استارتاپی، مسئولین رو بیشتر با این حوزه درگیر کنن، تجربیاتشون رو به استارتاپای کوچکتر منتقل کنن و در نهایت اکوسیستم کارآفرینی ما حول این ها شکل بگیره.
تبریز شهری شبه سنتی است با تفکر پخته قدیمی. کسبوکارهای موفق زیادی در طول قرن اخیر از شهرمان برخاستهاند و چون نسل جدید موفقیتی در خور توجه از نظر نسل قبلی نداشتهاند و عدم وجود اعتماد به نسل جدید باعث شده بسیاری از سرمایهداران تبریزی، اعتماد به کسبوکارهای نوین و توانمندیهای روز نداشته باشند (تله بنیانگذار ). از سویی با این عدم اعتماد دو آینده متوجه آنهاست:
۱) هزینههای سرساماور برای بقای کسبوکار
۲)به زوال رفتن کسبکار
از سویی دیگر نسل جوان، نمونههای خیلی موفقی برای اثبات خود ندارد. به دلیل سخت بودن فضای رشد روند ایجاد نمونه موفق بسیار دشوار و فرسایشی شده است. البته در این میان نیروهای ماهر زیادی پرورش نیافتهاند( مشکل فرهنگی در عدم یادگیری و کار به دلیل خوب بودن وضعیت مالی والدین و یا فقر و نبود راهنما ). این فضا باعث کم شدن مداوم نیروی ماهر به دلیل تعداد کم نیرو و مهاجرت نیروی موجود میشود.
از سوی دیگر جولان افرادی با مهارت کم و فرصتطلب سودجو در اکوسیستم باعث افزایش شکاف اعتمادی میشود.
در این میان دو راهکار برای خروج از این فضای لخت است:
۱) تربیت نیروی با مهارت و توانمند و متعهد در حجم زیاد که این کمبود مهارت را جبران کند و. نمونهکارهای موفق هر چند کوچک افزایش یابد.
۲) تشکیل جلسات متعدد به صورت صادقانه با صاحبان سرمایه شخصی یا دولتی و توجیه و فرهنگسازی بین اصحاب سرمایه و کار.
لازمه بند اول زیرساختهای حمایتی دولتی است و رویداد و همایشهای پراکنده قادر به این حجم از توانمندسازی نیست نیاز به برنامه منسجم آموزشی و افزایش مهارت است.
برای بند دوم نیز نیازمند همراه شدن کل فعالالن پراکنده و زیرآبزن شهر است. و توجیه اینکه در این فضای بیاعتمادی و کسادی کسبوکار حاکم، تخریب یک نفر در اکوسیستم تخریب کل اکوسیستم است.
اگر فعالیتهای فوق رخ ندهند، رفته رفته جامعه بیشتر به سمت انحطاط رفته و جامعه به زودی دچار فروپاشی در حوزه کسبوکار میشود و کسبوکارهای توانمند غیربومی مثل نهنگ شروع به قورت دادن تکتک کسبوکارهای سنتی کمکارآمد شهر خواهند کرد. و از سوی دیگر افراد ماهر جامعه به صورت روزافزونی اقدام به مهاجرت خواهند کرد.
امیر کریمزاد
ساختار فرهنگی و اقتصادی آذربایجان به ویژه تبریز به گونه ای است که تا نهادینه نشدن یک امر یا اقدامی حتی اگر اثرگذار هم باشد موفقیت را به دنبال نمی آورد.
مردمان این خطه اگر چه کارآفرینی و خلق کار برای شان لذت بخش و دوست داشتنی است ولی نسبت به هرگونه تغییر هم بسیار با مقاومت و اصطکاک رفتار می کنند و این امر فضا را برای فعالیت استارت آپی در حوزه کارآفرینی سخت دشوار می نماید.
اما آنچه که بسیار با اهمیت است وجود تعصب و باور به ظرفیت های بومی و داخلی است که این امر در حوزه های مختلف اقتصاد این منطقه نیز نمود دارد.
به عنوان مثال صنایع همچون چرم و کفش ، فرش و در سال های اخیر نیز شیرینی و شکلات اثبات کردند که نامشان با برند تبریز همواره ماندگار است.
از این حیث بنده معتقدم اصلی ترین مشکل اکوسیستم کارآفرینی و استارت آپی تبریز مشکل فرهنگ سازی و ایجاد باورهای دست یافتنی است که بی شک حضور جوانان و عرض اندام آنان در اقتصاد منطقه می تواند اثرگذار باشد.
با توجه به تخصصی حوزه فعالیت بنده که رسانه است معتقدم اگر پیش از ورود یک تفکر اقتصادی بستر آن از حیث فرهنگ سازی فراهم شود پذیرش آن نیز برای مردمان این منطقه بیش از پیش فراهم می شود.
در ضمن بسیاری از استارت آپ ها نیازسنجی خود را منطبق بر واقعیت ها بنا نمی کنند و تلاش دارند یافته های خود را به عنوان پیش زمینه تاسیس و راه اندازی یک استارت آپ قرار دهند که این موضوع مانعی بر موفقیت خواهد بود.
موضوع اصلی که من بیشتر تو کامیونیتی تبریز لمس میکنم، کمبود، ایونت، آموزش، تجربه کم، استارتاپ موفق خیلی کم داریم تو تبریز و گاها نداریم.
از راهکارهای کمکی پیشنهادم برا برگزاری تعداد متناسبی ایونت به صورت مرتب با فیلد های عمومی و تخصصی مخصوصا در حوزه های pr , hr واستراتژی و کمپ های فصلی و اماده کردن زیر ساخت های اولیه مثل فضای کار اشتراکی برای تعاملات بیشتر استارتاپها و انتقال تجربه از استارتاپهایی که تا حدی جلوتر حرکت کردند تو مسیر.
در تبریز
۱. همه خبر ندارن تیم های دیگه چیکار میکنن
۲. همه از تخصص همدیگه خبر ندارن تا وقتی مشکلی بود بتونن حلش کنن یا از تجربه اون فرد استفاده کنن. خود من الان نمیدونم کیا کار مارکتینگ ، کی سئو و.... کار میکنه. یا شاید کسای دیگه بدونن من یا همکارای من چه تجربه ای داشتن بتونن استفاده کنن.
۳. هنوز معنای کار تیمی و اینکه هدف از تیم چیه به خوبی واسه هممون معنا پیدا نکرده
۴. هنوز اون تفکر شکل نگرفته که موفقیت یکتیم برای شهرمون خوبه و باعث میشه تو زبونا باشیم.
۵. استارتاپ هایی که تو تبریز هم هستن به خوبی میتونن باهم کارمشترک انجام بدن (قبلا یه کوچولو شد) و تو مشتریان بهشون کمک کنند.
۶. کارگاه ها و دوره های تخصصی برگزار نمیشه و در قالب همایشی هستن که یه چند نفر میان و نیم ساعت صحبت میکنن میرن.
پاسخ به این سوال خیلی ساده و در عین حال خیلی سخت خواهد بود. با ذکر این نکته که ما هنوز موفق به ایجاد اکوسیستم در این شهر نشدهایم و من این جمعهای استارتاپی و در تعریف کلیتر جمعهای جزیرهای کارآفرینی کسب و کارهای نوپا را کلونی های کوچک کارآفرینی خطاب میکنم. جمعهای کوچکی که حتی از وجود کلونی مشابه دیگر اطلاع ندارند و از توانایی همدیگر استفاده نمیکنند.
مشکلات مالیاتی، بیمه، دید اشتباه سیستم دولتی و علیالخصوص دستگاههای اجرایی مرتبط در تمام شهرها یکسان هست و نیازی به تکرار نیست. سایر مشکلات مختص تبریز را تیتروار اگر اشاره کنیم فکر میکنم باید اینطور نوشت:
- نبود رسانه مستقل و جهت دار بودن محتوای این رسانه ها
- مصادره به مطلوب پتانسیلها و موضوعات مطرح در این کلونیها توسط برخی از بازیگران این عرصه در مواجهه و همکاری با مراکز و نهادهای دولتی و حاکمیتی
- تزریق توهم و گسیل جوانان متخصص فنی بسوی کجراهههای منتهی به شکست، به جای امیدبخشی و استفاده از توان این جوانان متخصص. مشکل اینجاست که ما هم بعنوان بازیگران این عرصه با آغوش باز از غرق شدن در این توهمات استقبال کردهایم.
- فرهنگ سازمانی کارآمدی نداریم و درصدد رفع این نقیصه نیز نیستیم.
- فرهنگ مشارکتی و همیاری نداریم؛ امیدی به داشتنش نیز نداریم.
- فضای مسموم اقتصادی؛ اگر بگوییم ریشه ای ترین مشکل کلونی های استارتاپی تبریز این مشکل اساسی اقتصاد این شهر است گزاف نگفتهایم.
- صاحبان کسب و کارهای نوپا با مفاهیم اولیه کسب و کار هم آشنایی ندارند و درسهای اولیه این حوزه را یاد نگرفتهاند، چه رسد به دوره های مدونی مثل (MBA) و مشابه آن که البته تجویز به تنهایی آن نیز بیراهه و سراب است.
- در ایامی که دانش کارآفرینی به تنهایی کافی نیست و تجربههای کارآفرینی حتی مهمتر از یادگیری علوم کارآفرینی هستند، انتقال تجربیات کارآفرینی به ندرت اتفاق میافتد.
- باورمندی بخش دولتی و بخش خصوصی سنتی به راهکارهای دانش بنیان ارائه شده توسط کارآفرینان تهران نشین و عدم اطمینان به جوانان بومی و به تبع آن انتقال مستقیم منابع مالی به تهران. در عین حال از سمت اعضای این کلونیها شناختی از پتانسیلهای موجود مراکزی که داعیه حمایت دارند، وجود ندارد.
- نیود زبان مشترک بین فعالان اقتصادی سنتی و نسل جدید کارآفرینان که عمده فرصتهای همکاری و همافزایی را محو میکند.
- ناپختگی بخش اعظمی از نمایندگان کلونیها و نمایش رفتارهای بچهگانه که در مغایرت با نیاز حضور با تجربه و رفتار حرفه ای است که از ایشان انتظار میرود.
- نقش لاک پشتی دانشگاههای شهر که فضای بسته خود را در جایی مثل مراکز رشد نیز تسری میدهند. دانشگاهی که سالهاست برای حضور در هر دوره آموزشی در مرکز رشدش مشکل آفرین بوده انتظار هماهنگی بیشتر، حضور، طرح ریزی و و نقش آفرینی در مباحث حیاتی تری مثل ارتباطش با صنعت بیفایده است.
- عدم حمایت بخش خصوصی قدرتمند بومی استان از این حوزه.
تجربه تلخ این بخش، از سوء استفاده مالی متعدد صورت گرفته توسط برخی شرکتها نیز مزید علت است.
- نبود مراکز مردمنهاد و حضور ضعیف نظام صنفی رایانهای و اتاق بازرگانی جهت ساماندهی و رسیدگی به مشکلات حوزه کارآفرینی استارتاپی.
جهت فهم بهتر موضوع، چرخش مدیریتی در نظام صنفی طی سه هفته اخیر را بررسی کنید.
به نظر شما مشکلات اکوسیستم استارتاپی تبریز چیست؟ چه راهکارهایی را برای حل مشکلات موجود پیشنهاد میدهید؟
What is the problem of the startup community in the city for the upcoming year?
Every community faces different problems. The startup community, or more accurately, the startup ecosystem of Tabriz is no exception to this rule. With the growth of any community, new needs arise, and this growth can also lead to new problems. These problems become more apparent when previous issues pile up and no solutions are provided to address them. The speed of growth and demand increases, and there is no response to the existing demand.
The issue of the problems in the startup ecosystem of Tabriz became an excuse to gather opinions from various individuals in the entrepreneurial, startup, and academic spaces so that we can identify these problems more clearly and accurately and present them along with the proposed solutions of individuals to the Tabriz community. We hope that in the coming years, when referring to this article, none of the mentioned problems will remain.
In the following, you can read the opinions of each individual regarding the problems of the startup ecosystem in Tabriz.
When the question is: "What are the most important problems of the startup ecosystem in Tabriz?" more questions actually come to mind. Among them is whether an ecosystem has really formed in Tabriz? Or does every team that has a technological project, especially one based on web and applications, consider itself a startup? Or does the growth and success of Tabriz startups (or even those in other cities) have any impact on the problems of that city, its people, or other startups?
There are many questions of this kind. However, what I can state with certainty after several years of interaction with the startup environment in Tabriz, Tehran, and other cities, and even countries, is the issue of culture. By culture, I simply mean that which acts as glue and a connecting link, holding all parts of an ecosystem together and gradually growing and completing the ecosystem by attracting and retaining more components.
If, before starting a new business, we consider the human and social consequences a bit, and if the genuine satisfaction of customers and users from solving their problems is measured as the main competitive advantage, if teams choose their businesses based on real alignment with their spirit, values, capabilities, and talents instead of merely focusing on profit rates or temporary public favor, if technical forces know a little about business equations, branding, marketing, negotiation, and contractor-employer rights, and if investors learn a bit about new technologies and their growth potential as new investment areas, if universities focus a bit on the application of sciences and technological entrepreneurship in its true sense so that their outputs shift from mere articles and pure theory towards value creation for their community, and if students distance themselves a bit from the complacency of the employment space or the idealism of pure research, if schools emphasize not only quantitative results and various confusing tests but also human relationships, teamwork, critical thinking, creativity, and problem-solving, if parents pay more attention to their children's job satisfaction rather than the flashy names of certain fields and jobs... what I mean by culture are these small and large "ifs" that provide the foundation for the flourishing and advancement of an ecosystem and community.
In my opinion, education, dialogue, and interaction are among the most effective tools for cultural development in any field, which unfortunately have a significant gap in conditions and facilities in Tabriz compared to ideal standards that match the capacity of this region. Investing in these areas will not yield short-term returns, but its long-term returns will be immensely effective. Holding various formal and informal events, providing a platform to familiarize the general public with the new business environment, and shaping creative and innovative thinking in students as the decision-makers of the future can play a significant role in the advancement of the startup ecosystem in Tabriz.
The Tabriz ecosystem essentially has no problem. An ecosystem has not yet been "formed" that could have problems or not. The existence or non-existence of an ecosystem within any economic system requires specific conditions if we want to differentiate between the two.
Among the most important of these is the "need for continuous exchange of experiences and information" and "permanent learning and improvement." If we discuss this in specialized terms, ecosystems need retention to survive.
Naturally, for a city where the spirit of each individual working in startups is characterized by a lack of need for "continuous learning" and updating knowledge, and especially "not recognizing the experiences of others," it is unlikely that we can refer to the existing island-like, scattered, and misaligned efforts as an ecosystem.
The biggest problem in the startup space of Tabriz is that the kids have no understanding of startups; in other words, they look at it very naively. They take a program that can be completed in a week and stretch it out for 3-4 months for their so-called bread and cheese, and they view startups more as a pastime than a serious job. In marketing, the assumption is that if we publish on Divar, users will automatically be attracted, and they have no marketing plan. Even if they do, it is without regard to conversion rates and the cost per user, which gradually leads to team disappointment, and after a while, the waste of time will end everything. Additionally, idealism and hesitation in entering the market mean that our platform must be complete and flawless and solve widespread problems, which are other issues faced by individuals in this ecosystem.
Teamwork, too, needs no explanation; it is, in the truest sense of the word, disastrous.
Sara Sotoodeh pointed out the misalignment of government activities and their lack of attention to the entrepreneurial and startup space in Tabriz by sending images of the Science and Technology Park of Zahedan and comparing it with the Science and Technology Park of Tabriz. The Science and Technology Park of Zahedan (despite all the existing deprivations in this province) has significantly impacted the performance of Zahedan's startup teams by providing a co-working space, meeting rooms, and creating various sections like IoT, etc. This center, by providing facilities such as training in startup business concepts and other related services, greatly assists entrepreneurs. Given the lack of some simple facilities, including co-working spaces and places for meetings and gatherings, the Science and Technology Park of East Azerbaijan can significantly help the Tabriz ecosystem by addressing this issue. Additionally, in the area of cultural development, it can also help entrepreneurs by holding courses to familiarize people with startups. You can see images of the Science and Technology Park of Zahedan below.
In the chaotic economic and social situation of the country, finding a single reason for all the ongoing problems in the startup ecosystem of the city is a futile task. However, if I were to mention one key problem, the word "learning" might be an appropriate term. Skill development and emphasis on continuous learning are among the missing links in the city's ecosystem. From universities and the public sector to more private groups, we need to be more up-to-date and not be afraid to take new steps in learning.
In my opinion, the biggest problem of the startup ecosystem in Tabriz is the lack of success stories. As long as we do not have a few successful and good startups, the ecosystem cannot form around anything. We need risk-takers who can start startups and bring them to fruition. And anyone who cares about the ecosystem should help existing startups grow. I believe our problem at the first step is not accelerators, not investors, not uninformed officials, and not anything else. We need more Qonqah, Ostartup, and Safar724 types to emerge in this city, attract more specialists, and prevent their migration, and familiarize people more with online businesses. We need to attract more investors to this field, even drawing investment from the capital and other cities and injecting it into the startup community, engaging officials more with this area, transferring their experiences to smaller startups, and ultimately shaping our entrepreneurial ecosystem around these elements.
Tabriz is a semi-traditional city with an old, mature mindset. Many successful businesses have emerged from our city over the past century, and since the new generation has not achieved significant success compared to the previous generation, the lack of trust in the new generation has caused many Tabrizi investors to lack confidence in new businesses and modern capabilities (founder's trap). On the one hand, this lack of trust leads to two futures for them:
1) Exorbitant costs for business survival
2) The decline of businesses
On the other hand, the young generation does not have many successful examples to prove themselves. Due to the difficulty of the growth environment, the process of creating successful examples has become very challenging and exhausting. Of course, many skilled forces have not been nurtured in this context (cultural problem in not learning and working due to the good financial situation of parents or poverty and lack of guidance). This environment continuously reduces the skilled workforce due to the small number of forces and the migration of existing forces.
On the other hand, the presence of individuals with low skills and opportunistic profit-seekers in the ecosystem increases the trust gap.
In this context, two solutions for exiting this stagnant space are:
1) Training a large number of skilled and capable committed forces to compensate for this skill shortage and increase successful examples, even if small.
2) Holding numerous honest meetings with private or public investors to justify and create a culture among investors and businesses.
The first point requires supportive government infrastructure, and scattered events and conferences cannot achieve this level of empowerment; there is a need for a cohesive educational program and skill enhancement.
For the second point, we need to engage all scattered active individuals and those undermining the city. It should be justified that in this atmosphere of distrust and recession, the destruction of one person in the ecosystem destroys the entire ecosystem.
If the above activities do not occur, gradually the community will move more towards decline, and soon the community will face collapse in the business sector, with non-local capable businesses like whales starting to swallow each of the inefficient traditional businesses in the city. On the other hand, skilled individuals in the community will increasingly migrate.
Amir Karimzad
The cultural and economic structure of Azerbaijan, especially Tabriz, is such that until an action or measure is institutionalized, even if it is impactful, it does not lead to success. The people of this region, although entrepreneurship and creating jobs are enjoyable and beloved to them, react with great resistance and friction to any change, making the environment for startup activities in the field of entrepreneurship very difficult.
However, what is very important is the existence of pride and belief in local and domestic capacities, which is also reflected in various economic sectors of this region. For example, industries such as leather and shoes, carpets, and in recent years, sweets and chocolates have proven that their names are always associated with the brand of Tabriz.
In this regard, I believe the main problem of the entrepreneurial and startup ecosystem in Tabriz is the issue of cultural development and creating achievable beliefs, which undoubtedly the presence of youth and their emergence in the region's economy can be impactful.
Given my area of expertise, which is media, I believe that if the cultural groundwork is laid before introducing an economic thought, its acceptance will be more readily facilitated for the people of this region.
Moreover, many startups do not base their needs assessment on realities and try to set their findings as the groundwork for establishing and launching a startup, which will be an obstacle to success.
The main issue that I feel more in the Tabriz community is the lack of events, education, and experience; we have very few successful startups in Tabriz, and sometimes none at all.
My suggested supportive measures include holding a suitable number of events regularly with general and specialized fields, especially in PR, HR, and strategy, and seasonal camps, and preparing initial infrastructures like co-working spaces for more interactions among startups and transferring experiences from startups that have progressed somewhat further along the path.
In Tabriz:
1. No one knows what other teams are doing.
2. Everyone is unaware of each other's specialties, so when a problem arises, they cannot solve it or utilize that person's experience. I myself currently do not know who works in marketing, who does SEO, etc. Or perhaps others do not know what experiences I or my colleagues have had to benefit from.
3. The meaning of teamwork and the purpose of the team have not yet been well understood by all of us.
4. The mindset has not yet formed that the success of one team is good for our city and will make us known.
5. The startups that exist in Tabriz can collaborate well (it happened a little before) and help each other with customers.
6. Specialized workshops and courses are not held; they are in the form of conferences where a few people come, talk for half an hour, and leave.
Answering this question will be very simple yet very difficult. Noting that we have not yet succeeded in creating an ecosystem in this city, I refer to these startup groups and, in a broader definition, the island-like groups of entrepreneurial startups as small entrepreneurial colonies. Small groups that are even unaware of the existence of other similar colonies and do not utilize each other's capabilities.
Tax, insurance, and the erroneous view of the government system, especially the relevant executive agencies, are uniform across all cities and do not need repetition. If we briefly mention other problems specific to Tabriz, I think it should be written as follows:
- Lack of independent media and the biased nature of the content of these media.
- The appropriation of potentials and topics raised in these colonies by some players in this field in their interactions and collaborations with governmental and authoritative centers.
- Injecting illusions and directing skilled young people towards dead ends leading to failure, instead of providing hope and utilizing the capabilities of these skilled young people. The problem is that we, as players in this field, have welcomed drowning in these illusions with open arms.
- We do not have an effective organizational culture and are not seeking to address this deficiency.
- We do not have a culture of participation and cooperation; we have no hope of having it either.
- A toxic economic environment; if we say that the root problem of the startup colonies in Tabriz is this fundamental economic issue of this city, we are not exaggerating.
- Owners of new businesses are not familiar with the basic concepts of business and have not learned the initial lessons of this field, let alone structured courses like (MBA) and similar ones, which prescribing them alone is also a dead end and a mirage.
- In times when entrepreneurial knowledge alone is not enough and entrepreneurial experiences are even more important than learning entrepreneurial sciences, the transfer of entrepreneurial experiences rarely occurs.
- The belief of the public sector and traditional private sector in the knowledge-based solutions proposed by Tehran-based entrepreneurs and the lack of trust in local youth, leading to the direct transfer of financial resources to Tehran. At the same time, there is no awareness among the members of these colonies about the potentials of the centers claiming to provide support.
- There is no common language between traditional economic actors and the new generation of entrepreneurs, which largely erases opportunities for collaboration and synergy.
- The immaturity of a large portion of the representatives of the colonies and the display of childish behaviors that contradict the need for experienced presence and professional behavior expected from them.
- The turtle-like role of the universities in the city, which extends their closed environment to places like growth centers. A university that has been problematic for years in attending any educational course in its growth center is useless to expect more coordination, presence, planning, and role-playing in more vital discussions like its relationship with industry.
- The lack of support from a powerful local private sector in this field.
The bitter experience of this sector, from the financial abuses committed by some companies, also adds to the cause.
- The lack of civil society centers and the weak presence of the computer trade union and the chamber of commerce to organize and address the problems of the startup entrepreneurial field.
To better understand the issue, examine the managerial turnover in the trade union over the past three weeks.What do you think are the problems of the startup ecosystem in Tabriz? What solutions do you propose to solve the existing problems?
و خواهم گفت
تاز زمانی که حرکت مثبتی در این راستا برداشته بشه
1 . عدم وجود فرهنگ کار تیمی
2 . عدم وجود آموزشهای به روز چه از طرف نهادهای دولتی و چه نهادهای خصوصی ذیربط I have always said
and I will say
until a positive move is made in this direction
1. Lack of team work culture
2. Lack of up-to-date training from both governmental and relevant private institutions
تا زمانی که مسولین تراز اول شهر و استان ما افرادی بیات مغز، بیگانه با فناوری و اینترنت و دارای افکار کهنه و دست دوم باشند، همه تلاشهای دوستان و فعالان در شکل دهی بهینه یک اکو سیستم خوب استارتاپی مثل دویدن روی تردمیل خواهد بود! کانتر تردمیل کیلومتر طی شده زیادی رو نشون خواهد داد ولی در عمل فقط 1/5 متر جابجایی مفید صورت گرفته. این مسولین بی خیال و خواب زده و بی حال علاوه بر اینکه بستر مناسب رو برای شکل گیری این اکوسیستم فراهم نخواهند کرد، بلکه سنگ اندازیهای متعددی رو در جهت شکل گیری این اکو سیستم انجام خواهند داد.
نکته جالبی این وسط وجود داره و اونم اینه که قبل عید تو یه جلسهای چند تن از مسولین این شهر حضور داشتند و در خصوص فعالین اکو سیستم این شهر از فردی به نیکی و بزرگی یاد می کردند که همه دوستان این فرد رو به عنوان آفت اکوسیستم استارتاپی این شهر میشناسن که با خرید فالورهای فیک در شبکه های اجتماعی، افکار متعلق به 20 سال پیش و شوآف های مسخره و خجالت آور، مسولین تراز اول و صاحبان کسب و کارهای بزرگ این شهر رو در اثر بی اطلاعی فریب داده و خود رو به عنوان سردمدار فناوری و اکوسیستم استارتاپی شهر معرفی کرده! این تیپ افراد از شکاف موجود بین مسولین و فعالین واقعی سو استفاده کردن و حتی از رسانه های این شهر در جهت تثبیت خود استفاده های فراوانی نموده اند!
و اما راهکار: به نظر من به جای غر زدن باید کاری کرد و یکی از راهکارهای موثر اینه که سعی کنیم بعضی از رویدادهای استارتاپی کشور رو توی این شهر برگزار کنیم + یه سری رویدادهای استارتاپی ویژه این شهر رو مرتبا برگزار کنیم. برگزاری رویداد استارتاپی هم مسولین رو از خواب بیدار میکنه (با تحریک حس چشم و هم چشمی)، هم سطح سواد جمعی و معلومات عمومی در حوزه استارتاپها رو بالا میبره، هم ایجاد شبکه سازی موثر میکنه، ایجاد حس رقابت با سایر شهرها می کنه و ...
و به نظر من روش مهمی که در اجرای این راهکار وجود داره اینه: فعالین و علاقمندان این اکو سیستم با هم متحد بشن و به مسولین خواب زده این شهر مرتبا برای برگزاری یا میزبانی یا اسپانسری رویدادها فشار بیارن (فشار بی وقفه و بی امان) تا اونجا مجبور بشن که از خواب سنگین زمستانی خود بیدار بشن و جلسات متعدد (بی وقفه) با مسولین بی خیال این شهر برگزار کنن تا انشاالله اکو سیستم این شهر به حال خوبی برسه. Hello, I agree with the sum of all the active friends' comments. Each of them has made valid points. I would like to add one more thing to all of this.
As long as the top officials of our city and province are outdated, unfamiliar with technology and the internet, and have old and second-hand thoughts, all the efforts of friends and activists in shaping an optimal startup ecosystem will be like running on a treadmill! The treadmill counter will show a lot of kilometers covered, but in reality, only 1.5 meters of useful movement will have taken place. These indifferent, sleepy, and lethargic officials will not only fail to provide a suitable environment for the formation of this ecosystem, but they will also create numerous obstacles in the direction of forming this ecosystem.
There is an interesting point in this regard, which is that before the New Year, in a meeting, several officials of this city were present and spoke highly of an individual in relation to the activists of this city's ecosystem, whom all friends recognize as a pest to the startup ecosystem of this city, who, by buying fake followers on social media, with thoughts from 20 years ago and ridiculous and embarrassing show-offs, have deceived top officials and owners of large businesses in this city due to their ignorance and introduced themselves as the leaders of technology and the startup ecosystem of the city! These types of individuals have exploited the gap between officials and real activists and have made extensive use of the media in this city to solidify their position!
And now for the solution: In my opinion, instead of complaining, we should take action, and one of the effective solutions is to try to hold some of the country's startup events in this city + regularly hold a series of startup events specifically for this city. Holding startup events will wake the officials from their slumber (by stimulating their sense of competition), raise the collective knowledge and general information level in the field of startups, create effective networking, foster a sense of competition with other cities, and ...
And I believe an important method in implementing this solution is: activists and enthusiasts of this ecosystem should unite and continuously pressure these sleepy officials of the city to hold or host or sponsor events (relentless and unyielding pressure) until they are forced to wake up from their heavy winter slumber and hold multiple (uninterrupted) meetings with these indifferent officials of the city so that, God willing, the ecosystem of this city reaches a good state.