آینده پژوهی چیست؟ Futures Studies: Navigating Uncertainty in a Rapidly Changing World

آینده پژوهی چیست؟

آینده پژوهی مشتمل بر مجموعه تلاش‌هایی است که بااستفاده از تجزیه و تحلیل منابع، الگوها و عوامل تغییر و یا ثبات، به تجسم آینده‌های بالقوه و برنامه ریزی برای آنها می‌پردازد. آینده پژوهی منعکس می‌کند که چگونه از دل تغییرات یا تغییر نکردن امروز، واقعیت فردا تولد می‌یابد.
آینده پژوهی معادل لغت لاتین «Futures Study» است. کلمه جمع Futures به این دلیل استفاده شده‌است که با بهره گیری از طیف وسیعی از متدلوژی‌ها و بجای تصور فقط یک آینده، به گمانه زنی‌های سیستماتیک و خرد ورزانه، در مورد نه فقط یک آینده بلکه چندین آینده متصور مبادرت می‌شود.
موضوعات آینده پژوهی دربرگیرنده گونه‌های ممکن، محتمل و مطلوب برای دگرگونی از حال به آینده است.

ضرورت آینده پژوهی

امروزه تغییرات با نرخ سریعی بوقوع می‌پیوندند. تغییرات فناوری و متعاقبا تغییر در دیگر جنبه‌های زندگی، افزایش روز افزون وابستگی متقابل کشورها و ملل، تمرکز زدایی جوامع و نهادهای موجود که بدلیل گسترش فناوری اطلاعات شتاب بیشتری یافته‌است، تمایل روزافزون به جهانی شدن به همراه حفظ ویژگیهای ملی، قومی و فرهنگی و بسیاری عوامل دیگر، لزوم درک بهتر از "تغییرات" و " آینده" را برای دولتها، کسب وکارها، سازمانها و مردم ایجاب می‌کند.
آینده اساسا قرین به عدم قطعیت است. با این همه آثار و رگه‌هایی از اطلاعات و واقعیات که ریشه در گذشته و حال دارند، می‌توانند رهنمون ما به آینده باشند. ادامه تصمیم گیری صرفا چندین آینده محتمل بر اساس تجارب گذشته، غفلت از رصد تغییرات آتی را در پی خواهد داشت و با تلخکامی روبرو خواهد شد.
عدم قطعیت نهفته در آینده برای بعضی، توجیه کننده عدم دور اندیشی آنان است وبرای عده‌ای دیگر منبعی گرانبها از فرصت‌ها.

تاریخچه آینده پژوهی

اشتیاق بشر برای دانستن در باره آینده از عهد باستان وجود داشته‌است پیشگویان و کاهن‌ها نمونه‌هایی از کسانی هستند که در گذشته تلاش داشتند به نحوی به این اشتیاق در نزد خاص و عام پاسخ دهند.
اولین نشانه‌های جدی تر توجه بشر به آینده در عصر روشنگری دیده می‌شود، عصری که بشر باور داشت که علوم برای هر چیزی راه حلی خواهند یافت. قوانین نیوتن در مورد حرکت، درک و تحلیل بسیاری ازپدیده‌ها را ممکن ساخته بود. در اثر رشد شتابان علوم در این دوره، متفکرین عصر روشنگری واقعا به این نتیجه رسیده بودند که تنها زمان می‌خواهد تا همه قوانین و قواعد جامعه و محیط پیرامون بشر معلوم و آشکار شود.

در همین دوران، بر خلاف گذشته که بیشتر متفکرین، افق‌های کاملاروشنی از آینده (مدینه فاضله)، تصویر می‌کردند، تجسم‌های تیره تری از آینده نیز نضج یافت. آثار متفکرینی چون اچ جی ول H.G.Well، جورج اورول George Orwell و آلدوس هاکسلی Aldous Huxley از زمره چنین اندیشه‌هایی محسوب می‌شود و با چنین نمونه‌هایی است که کلا آینده پژوهی راه خود را به ادبیات باز می‌کند. موفقیت عظیم رمان‌های ژول ورن Jules Verne و پا گرفتن سبک علمی تخیلی در ادبیات، در ادامه همین راه رخ می‌دهد.

برگزاری نمایشگاهی در سال ۱۸۹۳ که در آن اختراعات و ابداعات شگفت انگیزی نظیر تلفن، لامپ برق و کینتوسکوپ (اولین دوربین فیلمبرداری) معرفی شد، باعث هیجان عمومی گردید. در همان روزها یک نشریه مطرح، فراخوانی از ۷۴ شخصیت برجسته آن روزگاراعلام می‌کندواز آنان می‌خواهد که در مورد قرن بعدی پیش بینی‌هایی بعمل آورند. بعدها معلوم شد که پیش بینی‌های آنان تا حد زیادی خوش بینانه بوده و در ضمن، تقریباهیچیک از رخدادهای مهم قرن بیستم نظیر اختراع اتوموبیل، رادیو و تلویزیون، بروز دو جنگ جهانی، کشف انرژی اتمی، پرواز به فضا و البته ظهور کامپیوتر در فهرست آینده نگاری آنان یافت نمی‌شد.

اولین فعالیت آینده پژوهی در قالب یک تحلیل علمی در سالهای ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ توسط یک گروه محققین و با سرپرستی ویلیام اف آگبرن William F.Ogburn در زمینه جامعه‌شناسی که علم نوپایی شناخته می‌شد، در آمریکا انجام شد. این گروه برای اولین بار متدولوژی‌های علمی نظیر برون یابی Extrapolation وبررسی‌های علمی را در مورد روندهای اجتماعی روز آمریکا به انجام رسانده و ضمن انتشار اولین کاتالوگ روندها در آن کشور، موفق به آینده بینی‌های مهمی از جمله افزایش نرخ مهاجرت و ازدیاد طلاق شد. همچنین بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، و به دنبال تجزیه و تحلیل تکنولوژی‌های مورد استفاده در آلمان و ژاپن، متدهای نوینی برای آینده پژوهی ابداع شد و در نتیجه آن دستاوردهای تکنولوژی مهم دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شامل رادار، موشک‌های بالیستیک قاره پیما و حمل و نقل هوایی از قبل پیش بینی شد.

در دوران جنگ سرد و مسابقه تسلیحات هسته‌ای، دغدغه مهم دست اندرکاران نظامی، پیش بینی زنجیره رخدادهایی بود که پس از یک رویارویی احتمالی هسته‌ای می‌توانست اتفاق بیفتد. از همین رو، اولین بازیهای جنگی War Games بوجود آمد. اینها مدلهایی از یک رویارویی هسته‌ای بودند که احتمالات مختلف را بررسی و تحلیل می‌کردند. شکل کاملتر این مدل‌ها، موجب بوجود آمدن سناریو شدند که امروزه یکی از مهم‌ترین ابزارهای آینده پژوهی محسوب می‌شود. با کمک این سناریوها، سلسله رویدادهای متصور در یک زمان بسیار کوتاه پس از شروع یک جنگ هسته‌ای، قابل تصور ومدل کردن بوده و در نتیجه می‌توان عکس العمل‌ها و نحوه آمادگی‌های لازم برای روبرو شدن با چنین جنگی را تدوین نمود. این مشابه همان نقشی است که سناریو به‌عنوان یک ابزار در آینده پژوهی فعلی بازی می‌کند.
عامل دیگری که باعث رشد آینده پژوهی شد، تحول درطراحی و ساخت تسلیحات نظامی بود. در سالهای جنگ دوم جهانی، تانک‌ها، هواپیماها و کشتی هادر مدت زمان نسبتاکوتاهی طراحی، تکمیل و ساخته می‌شدند. اما بعدها با پیچیده ترشدن انواع تسلیحات (موشک‌های قاره پیما، زیر دریایی‌های هسته‌ای و...)، کار برنامه ریزان صنایع نظامی دشوار شد بدین معنی که مدت زیادی مثلاده سال از شروع طراحی تا ساخته شدن نخستین نمونه محصول بطول می‌انجامید. در نتیجه تکنولوژی بکارگرفته شده درابتدای طراحی، در طول پیشرفت پروژه دچار تغییرات اساسی شده و اغلب در برهه ساخت نمونه نخستین، از رده خارج محسوب می‌شد.

درسال ۱۹۶۴ نیاز به پیش بینی تکنولوژی، منجر به انجام یکی از مشهورترین ارزیابی‌ها با استفاده از روش دلفی Delphi گردید. در چارچوب حمایت‌های موسسه رند Rand، خبرگان فنآوری‌های مختلف طی یک پروژه مشترک مامور شدند که تکنولوژی‌های نوظهوردر یکصد سال آینده را پیش بینی نمایند. بررسی آنان شش مقوله « تحولات مهم علمی»، «کنترل جمعیت»، «اتوماسیون»، «پیشرفت در زمینه علوم فضایی»، «جلوگیری از جنگ» و «سیستم‌های تسلیحاتی» را شامل می‌شد. این تکنیک از افراد می‌خواست که ضمن ارایه ارزیابی خود، پراکندگی پاسخ‌های سایر خبرگان را نیز در نظر گرفته و پس از بحث در مورد تفاوت‌ها، نهایتا ارزیابی‌های تجدید نظرشده خود را ارایه کنند. نتایج این تکنیک بطرز عجیبی در پیش بینی ظهور تکنولوژی‌های دهه‌های بعدی، دقیق بود.

آینده پژوهی بمثابه یک فعالیت عمومی از دهه شصت آغاز شد. برتراند دوژوئنل Bertrand de Jouvenel اولین مطالعه نظری در مورد آینده را بنام «هنر گمان» را نوشت. او در این زمینه با اشاره به این که «هیچ واقعیتی در مورد آینده وجود ندارد»، نتیجه گرفت که یافتن مدارک و استنتاجات برای آینده، نیازمند روش‌هایی غیر متداول می‌باشد.

هوشیاری نسبت به زمینه‌های آینده پژوهی از همین زمان آغاز شد. هاریسون براون Harrison Brown در کتاب خود بنام «چالش پیش روی آینده بشر» در سال ۱۹۵۴ بسیاری از مسایل بوم‌شناسی ecological و مسایل مربوط به توسعه را که انسان در حال حاضر با آن روبروست، پیش بینی کرد.راشل کارسون Rachel Carson با نوشتن کتاب بهار ساکت Silent Spring که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد، با تصویرکردن دنیایی بدون سینه سرخ(نوعی پرنده)، آغازگرجنبش زیست محیطی بود. تحلیل مسایل مربوط به آینده در کتاب «بمب جمعیت» اثر پاول ارلیشPaul Ehrlich و نیز کتاب محدودیت‌های رشدLimits to Growth به نقطه اوج می‌رسد. انتشار این آثارو پیش بینی فروپاشی جامعه صنعتی دنیای آن زمان را دچار شوک روحی نمود. بعدها، رویدادهایی نظیر ترور برادران کندی و مارتین لوتر کینگ، جنگ ویتنام، بحران نفتی و رسوایی واتر گیت نشان داد که آینده پژوهان در پیش بینی این موضوع درست عمل کرده‌اند.
آینده پژوهان مثبت اندیش نیز در دهه ۶۰ بسختی مشغول بودند. دانیل بل Daniel Bell جامعه شناس برای اولین بار اصطلاح «جامعه فرا صنعتی» را در کتابی به همین نام بکار برد. بل سرآغاز تعداد زیادی از آینده پژوهان نظیر مارشال مک لوان Marshall Mcluan، آلوین تافلرAlvin Toffler و جان نیسبیت John Naisbitt بود که آینده مورد پیش بینی آنها گرچه کمی دیر محقق شد ولی دنیا شاهد تحولات اساسی در زمینه ارتباطات و کسب و کار از طریق ظهور کامپیوترهای شخصی در دهه ۸۰ و ظهور اینترنت در دهه ۹۰ بود. آینده و آن هم از نوع دیجیتال وارد شده بود.

باز این دهه ۶۰ بود که در آن آینده پژوهی به عنوان یکی از رشته‌های جدید علوم پایه ریزی شد. اولین دوره اموزشی آینده پژوهی در سال ۱۹۶۳ توسط جیم دیتورJim Dator در انستیتو پلی تکنیک ویرجینیا تدریس شد. کوتاه مدتی پس از آن وندل بل Wendell Bell سری دوره‌های آموزشی خود در دانشگاه ییل Yale شروع کرد. پس از انتقال دیتور Dator به دپارتمان علوم سیاسی دانشگاه هاوایی، وی دوره‌های آینده پژوهی متمرکزی در آن دانشگاه برای دانشجویان دوره‌های فوق لیسانس و دکترا ایجاد نمود. در سال ۱۹۷۴ اولین دوره تخصصی فوق لیسانس برای آینده پژوهی در دانشگاه هوستون توسط جیب فاولز Jib Fowles و کریس دید Chris Dede برپا شد. بعدها مشابه این دوره در دانشگاه‌های ماساچوست، آکرون، مینه سوتا، یو اس سی و دانشگاه ایالتی پورتلند نیز دایر شد. ( متاسفانه در حال حاضر بجز دانشگاه‌های هاوایی و هوستون بقیه دوره‌ها تعطیل شده‌اند).

دو سازمان معتبر آینده پژوهی جهان یعنی World Futures Society(WFS)یا انجمن آینده دنیا و همچنین World Futures Studies Federation(WFSF )یا فدراسیون جهانی آینده پژوهی، در همین دوران به ترتیب در سالهای ۱۹۶۷ در آمریکا و ۱۹۷۳ در پاریس تأسیس شدند. WFS علاوه بر عضو گیری بیش از ۴۰۰۰۰ نفر تا کنون، فقط در اوایل دهه ۸۰ متجاوز از ۵۰۰۰ نفر را در کنفرانس‌های مختلف آینده پژوهی حاضر کردو نیز موفق به انتشار مجله معروف «آینده پژوه» Futurist گردید. از طرف دیگر WFSF که نسبت به WFS سازمان بین‌المللی تری محسوب می‌شود، آینده پژوهان سرتاسر گیتی را در یک انجمن حرفه‌ای گرد هم آورده‌است. همچنین در دهه ۸۰ انتشارات السویرElsevier مجله معروف «آینده هارا بنا گذاشت که هم اکنون معتبرترین نشریه آکادمیک و فکری در زمینه آینده پژوهی محسوب می‌شود. بعدها در آغاز دهه ۹۰، نشریه معتبر فصلی »تحقیق در مورد آینده هاتوسط WFS ونشریه «آینده نگاری» توسط انتشارات کمفورد Camford Publishing به نشریات مربوط به آینده پژوهی اضافه شدند.

در حال حاضر آینده پژوهی از پهنه وسیعتری نسبت به دوران طلایی ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ برخوردار است. دنیای امروز نسبت به آن سالها آمادگی و صراحت بیشتری برای ملحوظ کردن آینده دارد. بر خلاف آن دوران، آینده پژوهی تنها به عده معدودی از نویسندگان و استادان محدود نمی‌شود بلکه دنیای کسب و کار، دولتمردان و فرهیختگان همگی در حال بیداری و درک این واقعیت هستند که برای اینکه آینده موفقی داشته باشیم باید بر روی آن تمرکز کنیم. بدین ترتیب است که برنامه ریزی استراتژیک بر مبنای چشم اندازها و متکی بر سناریوها، امکانپذیر خواهد بود.

در عین حال، برنامه‌های آموزشی و تحصیلی در زمینه آینده پژوهی در طول سالها بجای اینکه گسترده تر شوند، کمتر شده‌اند. در عوض دوره‌هایی نظیر هوش رقابتی Competitive Intelligence و مدیریت استراتژیک Strategic Management، بدور از تعلقات تئوریک و ایدئولوژیک آینده پژوهی ازبسیاری از ابزارهای آن بهره گیری می‌کنند. در خاتمه، خاطر نشان می‌سازد که آینده پژوهی احتمالاسرنوشتی نظیر سایرعلوم اجتماعی خواهد داشت بدین معنی که کارکرد این علوم ضمن انگیزش علاقه اجتماع به موضوعی پراهمیت و بهره گیری از ابزارتکوین شده مناسب برای آن موضوع، تقریباکاملاآکادمیک بوده ولی از نظر کاربردی دنبال کردن این علوم به خصوص توسط کسب و کارها و بنگاه‌های دولتی، انجام می‌شود.

ابزارهای آینده پژوهی

1-دلفی
2-سناریو پردازی
3-روند
4-تجزیه و تحلیل روندها
5-تجزیه و تحلیل پیشران‌ها
6-فناوري‌هاي كليدي
7-چشم انداز سازی
8-نقشه راه
9-پس نگری
10-مدل‌سازی
11-شبیه سازی
12-ترکیبی از روش‌های فوق

روش دلفي بر پيمايش‌هاي ساختاري استوار است و از اطلاعات شهودي مشاركت‌كنندگان كه اغلب خبره هستند، بهره مي‌گيرد. به همين دليل، دلفي داراي يافته‌هاي كمّي و كيفي است و به همين سبب از عناصر اكتشافي، پيش‌بيني كننده و حتی هنجاري برخوردار است.
وچسلر  ويژگي‌هاي «روش استاندارد دلفي» را اين گونه توصيف مي‌كند: «دلفي پيمايشي است كه از سوي يك گروه پايش راهبري مي‌شود و دربردارنده‌ي چند دور پيمايش از گروه‌هاي كارشناساني است كه يكديگر را نمي‌شناسند و به دنبال دستيابي به اجماع درباره‌ي شناخت‌هاي ذهني ـ شهودي هستند. پس از هر دور پيمايش، به بازخورد قضاوت‌ها و استدلال‌ها و پاسخ‌هاي گوناگون توجه مي‌شود.
فرايند دلفي:
همان طور كه قبلااشاره شد، دلفي در برگيرنده يكسري از راندها است و دلفي كلاسيك معمولاشامل چهار راند مي باشد كه بطور معمول به سه راند تعديل مي گردد. بنابراين، فرايند دلفي را مي توان به صورت زير در نظر گرفت:

فعاليت قبل از شروع؛
راند اول؛
راند دوم؛
راند سوم؛
تصميم و تصويب.

روش های آینده پژوهی:
۰۱- Environmental Scanning
۰۲- Text Mining
۰۳- Delphi
۰۴- Real-Time Delphi
۰۵- Futures Wheel
۰۶- Futures Polygon
۰۷- Trend Impact Analysis
۰۸- Cross Impact
۰۹- Wild Cards
۱۰- Structural Analysis
۱۱- Systems Perspectives
۱۲- Decision Modeling
۱۳- Substitution Analysis
۱۴- Statistical Modeling
۱۵- Technology Sequence
۱۶- Morphological Analysis
۱۷- RelevanceTree
۱۸- Scenarios
۱۹- Scenario Toolbox
۲۰- Interactive Scenarios
۲۱- Robust Decisionmaking
۲۲- Participatory Methods
۲۳- Simulation and Games
۲۴- Genius Forecasting
۲۵- Predicition Markets
۲۶- Using Vision in Futures
۲۷- Normative Forecasting
۲۸-ST Roadmapping
۲۹-Field Anomaly Relaxation
۳۰-Agent Modeling
۳۱-Chaos
۳۲-Multiple Perspective
۳۳-Heuristic Modeling
۳۴-Causal Layered Analysis
۳۵-Personal Futures
۳۶-SOFI
۳۷-SOFI Software System
۳۸-Integration Comparison Frontiers

سناریو نویسی

از آنجایی که روند تغییرات محیط صنعت و جوامع رو به افزایش گذاشت، نیاز به روش های آینده پژوهی که بتوان در آنها تغییرات سریع آینده را نیز در نظر گرفت احساس شد. روش سناریو نویسی که از جمله روش های "مبتنی بر فرضیات" می باشد، یکی از کارآمدترین روش های موجود برای پیش بینی آینده های دور و در شرایطی که عدم قطعیت های زیادی در سیستم وجود دارد، است.
سناریو نویسی یعنی تجزیه و تحلیل اطلاعات، فکر کردن و نوشتن درباره سناریوها و بحث درباره آینده بالقوه شرکت یا فرد.

تاکنون تعاریف و تعابیر گوناگونی از سناریو  ارائه شده است، اما یکی از بهترین تعاریف را  پیتر شوارتس ارایه داده است. او در کتاب هنر  دوراندیشی می‌نویسد: سناریو عبارت است  از درک درست این که جهان ممکن است  چگونه تغییر کند، چگونه هنگامی که تغییرات در حال روی دادن هستند می‌توان آن‌ها را تشخیص داد و هنگامی که تغییرات رخ دادند چه باید کرد. روش سناریو به عنوان یکی از روش‌های مطرح در آینده پژوهی فرآیندی نظام یافته است که به کشف و بررسی عدم قطعیت در نگاه به آینده بلندمدت می‌پردازد. این روش دربردارنده مجموعه ای از توصیف‌های جایگزین از آینده است که به علل گوناگون و بنا بر تفاوت‌های موجود در حوزه های دانشی و فناوری و نیز انتظارهای متفاوت صاحبان منافع و کاربران با یکدیگر تفاوت‌های بنیادین دارند. هدف از نگارش سناریوهای مختلف، افزایش توان پیش‌بینی صحیح آینده نیست بلکه هدف آن است که درک صحیحی از نیروهای راهبر و تأثیرگذار آینده حاصل شود. توانایی برنامه ریزی در عرصه های اجرایی و واکنش به تغییر، از راه درک و شناسایی این نیروها افزایش می‌یابد.
بخش مهمی از این تمرین با شناسایی مسائل و فرصتهایی که ممکن است از هر سناریوی رویایی منتج شوند آغاز می گردد و با یافتن راه حل و یا بهره برداری از فرصتهای به دست آمده، ادامه می یابد. عقیده بر این است که خلق سناریوها به راه حلهای پیشنهادی بسیاری می انجامد.
سناریو نویسی تکنیک پیچیده ای است که به زمان و تلاش قابل توجهی نیاز دارد. فکر کردن درباره احتمالات آینده بسیار حائز اهمیت است. خود سناریوها تا حدودی یک امر فرعی هستند. کمتر مدیران، متخصصان، یا کارکنان دیگری را می توان یافت که تصور کنند که فرصت دارند تا درباره آینده فکر کنند، اما این فعالیت امری حیاتی برای موفقیت است.

مراحل اجرای سناریو نویسی:
پس از آنکه مسئله مشخص و تعریف گردید سه تا پنج عامل محرکه اصلی آینده شرکت لیست می شود. سپس سناریو های آینده براساس تاثیر احتمالی این عوامل بر پنج تا ده عامل اصلی دیگر نظیر سهم بازار، واکنش مشتریان، الگوهای خرید، اقتصاد و نیازهای تحقیق و توسعه، پیش بینی می شود. هر سناریو بر یک یا دو عامل محرکه تاکید می کند. سناریوها بر اساس عوامل محرکه اصلی و اثرات آنها بر عوامل اصلی نوشته می شود. سناریوها در یک جدول یا نمودار خلاصه می شود.
سناریونویس فرصتها و تهدید ها را شناسایی می کند و نیازهای شرکت را در راستای تقویت نقاط قوت و کاهش نقاط ضعف جهت بهره برداری از این فرصتها، مشخص می سازد. راهبردها براساس تحلیل فرصتها و تهدیدهای آینده تدوین می شود. هرگاه زمان کافی در اختیار نباشد می توان از طراحی سناریو به صورت خیال پردازی استفاده کرد. در این روش نیز از همان روش اصلی برنامه ریزی سناریو استفاده می شود، اما به ندرت به یک سند کتبی با حجم مشابه با سندی که در روش برنامه ریزی سناریو به دست می آید، منجر می شود و تحقیقات رسمی به مراتب کمتری نسبت به روش برنامه ریزی سناریو، به عمل می آید.
هر موقعیت مسئله داری که با گذشت زمان دستخوش تغییر می شود در خور استفاده از سناریو است.
از سناریو نویسی می توان برای حل انواع مختلف مسائل استفاده کرد. اغلب اوقات از این روش برای تدوین راهبردهای مختلف برای شرایط احتمالی مختلف آینده استفاده می شود. به عنوان مثال، پیش بینی های سناریو مستلزم تحلیل محیطهای داخل و خارجی سازمان به منظور کسب اطلاعات درباره نقاط قوت و ضعف پیش بینی شده و فرصتها و تهدیدهای آینده آن است. هر شرکتی به تقویت نقاط قوت و غلبه بر نقاط ضعف خود علاقه مند است تا بتواند از فرصتها بهره برداری کند و تهدید ها و خطرات را کاهش دهد. از عوامل داخلی شرکت، عواملی نظیر فن آوری، منابع، قابلیتها، کارکنان و مدیریت مورد مطالعه قرار گرفته می شود و در خارج، به بررسی عواملی نظیر اقدامات پیش بینی شده رقبا، اقتصاد مورد انتظار و ماهیت متغیر رویه های خرید مشتریان پرداخته می شود.
سناریو نگاری فرآیندی است که در چند مرحله صورت می‌گیرد. ابتدا شناسایی واقع‌بینانه ای از تصمیم‌های راهبردی و کلیدی بلندمدتی که در یک سازمان اتخاذ می‌شوند، به عمل می‌آید. سپس این پرسش مطرح می‌شود که چه عواملی می‌توانند در تصمیم‌های راهبردی و کلیدی تغییر ایجاد کنند؟ فهرستی از عوامل کلان با توجه به کلان روندها (اجتماعی، فناوری، محیطی، اقتصادی و سیاسی) و همچنین خرد روندهای تأثیرگذار بر تصمیم‌ها، تهیه می‌شود. سناریونویسان در مرحله بعد به این موضوع می‌پردازند که کدام یک از این عوامل کلان با خرد سازگار و اجتناب ناپذیر و کدام یک غیرقطعی هستند، سپس اهمیت عوامل غیرقطعی بر تصمیم‌های راهبردی و کلیدی بلندمدت سازمان ارزیابی شده و طرح اولیه سناریو تدوین می‌شود که به ترکیب پیامدهای احتمالی گوناگون پیرامون عدم قطعیت‌هایی می‌پردازد که بیشترین تأثیر را بر تصمیم گیری راهبردی دارند.
برای روشن ساختن یک عدم قطعیت دست کم به دو سناریو نیاز داریم. تحقیقات آینده پژوهی نشان داده است که وجود بیش از چهار سناریو کاری غیرکاربردی و در واقع بیهوده است. هر سناریویی باید به طور بالقوه قابل اجرا باشد یعنی باید به طور منطقی بر اساس وضعیت گذشته و حال در ارتباط با یک پدیده یا رویداد نوشته شود. در بعد سازمانی سناریوها باید به دغدغه های کنونی سازمان بپردازند. سناریوها نباید تناقض‌های درونی و ذاتی داشته باشند. افزون بر این، رویدادها در سناریو باید بر اساس رابطه علت و معلولی به یکدیگر مرتبط شوند بدون آن که بتوان به آن‌ها خدشه ای وارد نمود. همچنین افرادی که نتایج حاصل از اجرای سناریو بر وضعیت آنان تأثیر مستقیم دارد باید در روند طراحی سناریو مشارکت داشته باشند. همچنین اجرای یک سناریو بیش از هر چیز نیازمند تعهد سازمان به اجرای سناریوهای گزینش شده است.
سناریوها معمولا به صورت داستان بیان شده و دربردارنده توصیف وضعیت نهایی در آینده، و شرح و توضیح چگونگی ظهور و بروز آن وضعیت هستند. دلیل استفاده از قالب داستانی آن است که داستان‌ها افراد را تشویق می‌کنند تا ناباوری و بی اعتمادی خود را کنار بگذارند و این ویژگی مهمی است که نمودارهای و مقاله های علمی قادر به انجام آن نیستند. داستان‌ها همچنین قادر به انتقال مفاهیم پیچیده هستند، به طوری که خواننده به آسانی آن را درک می‌کند و به خاطر می‌سپارد.
از سناریوها به شیوه های مختلفی استفاده می‌شود. سازمان‌ها ممکن است به ارزیابی راهبرد کنونی در مقابل سناریوها و ارزیابی استحکام راهبرد جاری بپردازند. اگر راهبردی در میان چندین آینده بدیل به شکلی کارآمد ظاهر شود، می‌توان آن را مستحکم پنداشت و اگر تنها در یکی از ابعاد آینده موفق باشد، سازمان را در معرض خطر بزرگ‌تری قرار می‌دهد. همچنین ممکن است سازمان‌ها به گسترش برنامه­های احتمالی برای تدوین چگونگی عملکرد و رفتار خود در هر یک از آینده های احتمالی بپردازند، در چنین حالتی با به‌کارگیری سناریوها در برنامه ریزی، این احساس پدید می‌آید که سازمان یا فرد آمادگی بهتری برای برخورد با رویدادهای آینده دارد.
خروجی‌های سناریو در مقام یک فعالیت ذهنی هدفمند در برگیرنده مواردی مانند ایجاد زبانی مشترک در سازمان برای بحث و تبادل نظر در خصوص آینده های گوناگون، اداره متمرکز سازمان، افزایش حساسیت و دقت  و ایجاد درک بیشتر سازمانی از محیط پیرامونی خود، ایجاد کنش و تحول فردی و سازمانی و در نهایت واداشتن افراد به تفکر سازنده فردی و سازمانی است. از آفات و آسیب‌های تهدید کننده سناریو را نیز می­توان پیشنهاد و طرح سناریوهای بیش از اندازه برای اجرای در سازمان دانست. این امر منجر به ایجاد سردرگمی در میان افراد تصمیم ساز در سازمان گردیده و رسیدن به تصمیم نهایی برای انتخاب بهترین سناریوها را با دشواری فزاینده ای روبرو می‌سازد از این رو معمولاباید از گزینش بیش از سه سناریو خودداری نمود.
در مجموع برای تدوین سناریوهای آینده از این روش که روشی متمرکزتر است، استفاده شده و تأثیرات هر یک از آن‌ها ارزیابی می‌شود. گروه های کوچکی از نخبگان و کاربران فناوری، گسترش محتمل فناوری را در زمینه ای خاص برای یک فاصله زمانی حدود ۱۰ تا ۳۰ ساله مورد توجه قرار می‌دهند. پس از آن به نظریه پردازی درباره وقایع ممکن و حتی غیر محتمل (نظیر تغییرات سیاسی بزرگ، جنگ‌ها، زلزله و ... که در صورت وقوع بتواند روند توسعه را تغییر دهد) می‌پردازند. در نهایت سناریوهایی خلق کرده و بهترین و بدترین وضعیت‌ها را بررسی می‌کنند. این سلسله مطالعات مبنایی برای تدوین استراتژی فراهم می‌آورد و زمینه را برای امکان پاسخگویی به تحولات آماده می‌سازند.
در نهایت سناریو به عنوان یک روش مطرح در آینده پژوهی ضمن آماده ساختن ما برای رویاروی با شرایط پیش بینی نشده آینده، بهره گیری از فرصت‌های آینده را به شکلی کارآمد امکان پذیر می‌سازد. این هنر و تعهد بر عهده آینده‌پژوهان است که ضمن تبیین مزایای این روش علاقه‌مندان به آفرینش آینده های مرجح را در ترسیم سناریوهای مطلوب یاری نمایند.

روش سناریونویسی Scenario planning:
سناریو نویسی از تقسیم اطلاعات طراح به دوشاخه اصلی نشأت می گیرد:

1-مواردی که طراح اعتقاد به آگاهی از آنها دارد. یعنی اعتقاد به زنجیر وار بودن پروسه هایی که در جهان رخ می دهند. مانند مواردی مثل رشد جمعیت و یا شرایط تأثیر گذار بر تکنولوژی های نوین قطعی
2-المان هایی که طراح آنها را نامعلوم و تعیین ناپذیر می داند، مانند نتایج انتخابات سیاسی، مدهای زودگذر و سبک ها در تجارت آینده.
برای نوشتن یک سناریو، درکی ابتدایی از کارهایی که توسط کاربران قرار است انجام شود، درک خود کاربران و درک زمینه استفاده، لازم است. سناریو می تواند از اطلاعات جمع آوری شده در طی فعالیت های پرسش یا تحقیق مفهومی مشتق شود. می بایست به زبان ساده، تعاملی که قرار است اتفاق بیافتد را توصیف نمود. این بسیار اهمیت دارد که از ارجاعات به تکنولوژی پرهیز شود. این سناریو باید توسط کاربر بازدید شود تا اطمینان حاصل کرد که نشان دهنده دنیای واقعی است. سناریو درباره مطالبی مانند استفاده از محصول، نقش جنسیت کاربر، عملکرد محصول، هدف از آن و تجربه استفاده از محصول بحث می کند. همچنین لازم به ذکر است که حلقه های بازخورد و روابط در سناریو خطی نیستند.
مرحله اول کار تعریف و تعیین کاربر و شخصیت های آنها و مرحله دوم داستان پردازی درباره آنها است. داستان ها از تحقیقات درباره کاربر، از تست قابلیت استفاده محصول و یا مشاهدات محقق نشات می گیرند. شخصیت ها در سناریو فرهنگشان را بیان می کنند و باعث دسته بندی و انتقال اطلاعات می شوند. آنها همچنین می توانند جرقه هایی را برای خلق ایده های جدید، ایجاد کنند. در سناریو نویسی تمرکز باید بر داستان گویی باشد و نه بر آنالیز کامل اعمال. همانطور که طراح می نویسد، یک طرح تصور می شود و اینکه که چگونه باعث حل مشکلات می شود، نویسنده موانع را برمی دارد و میزان ریسک را به حداقل می رساند. نقل قول از کاربر راه خوبی برای ارتباط با جزئیات مورد نیاز هر شخصیت است. سه گام اصلی برای آغاز سناریو نویسی در ادامه آورده شده است:

1-تعریف یک هدف و یک مفهوم: چرا فرد در حال حاضر از محصول استفاده می کند و اینکه چه چیزی باعث موفقیت این تعامل می شود.

2-توصیف این تعامل: توجه به موارد کلی و عدم توصیف جزئیات

3-پایان با نتیجه: نتیجه این تعامل چیست و چه چیزی باعث موفقیت آن شد.
معمولاسناریو نویسی از داستان های مهیج (evocative stories) که در آن ایده های طراحی شکل می گیرند آغاز می شود و با داستان های تجویزی (Prescriptive stories) که در آن جزئیات طرح توصیف می شوند ادامه می یابد. مراحل مهم، در روند انتقالی از داستان های مهیج به داستان های تجویزی به قرار زیر هستند:
· داستان های آغازین (Springboard stories): نیازها و اهداف.
· داستان هایی با نقاط اوج (Points of pain stories): محدودیت ها و غلبه کردن ها.
· سناریوهای کلیدی (Key scenarios): طرح کلی داستان یا پلات (مفاهیمی برای اعمال).
· سناریوهای تشریحی (Narrative scenarios): چه چیزی، چرا اتفاق می افتد.
· نقشه طراحی (Design Maps): ادراک، اعمال، موانع.
· دیاگرام جریان ها (Flow diagrams): اعمال و تصمیم ها.
· استفاده از نمونه ها (Use cases): سلسله جزئیات تمام اعمال.
اسپرینگ بردها، مسائل دشوار و غیر معمول را ارائه می دهند. ممکن است که آنها جرقه هایی از نوآوری خود محقق و یا بر مبنای تحقیقات او تهیه شده باشند. داستان هایی با نقاط اوج، دیدگاه روشنی از مشکلات را از نگاه شخصیت داستان تشریح می کند. این بخش به سمت راه حل های ممکن که می تواند بخشی از طراحی جدید باشد هدایت می شود. سناریوهای کلیدی، ترتیب یک سناریو پیچیده تر را می دهند که طراحی آن باید شامل آغاز حرکت به سمت اینکه کاربر چگونه با محصول ارتباط برقرار می کند می کند باشد.
درست است که این نوع نوشته ها خیلی مطالب خلاق و جالبی نیستند اما نشان گر نوع واضحی از ارتباطات هستند.
در ابتدا تکنیک های سناریو برای مشخص کردن خط مشی های کسب و کار جدید (سناریو به عنوان ابزار برنامه ریزی کسب و کار) استفاده می شدند. اخیرا، سناریوها برای مشخص کردن تعامل بین کاربر و محصول استفاده می شوند. این سناریوها، سناریوهای استفاده نام دارند که متدهای مختلفی برای توسعه ی آنها وجود دارد. خلق یک سناریوی کاربرد، ابزاری موثر در تحلیل و توسعه تعامل بین کاربر و محصول است. سناریوهای استفاده در مشخص کردن کارهایی که کاربر هنگام استفاده از رابط یا اینترفیس به انجام می رساند بسیار حائز اهمیت هستند. همچنین در طراحی محصول سناریوهای استفاده، در تحلیل و توسعه کاربرد یا استفاده محصول نقش مهمی دارند.
چگونگی خلق سناریو استفاده:

1-مشخص کردن بازیگران: بازیگر نقش کنش گر یا فعال در سناریو را دارد. در صورت وجود چندین بازیگر، سناریوهای بیشتری می بایست ایجاد شوند.

2-مشخص کردن اهدافی که بازیگر باید به انجام برساند.

3-مشخص کردن نقطه شروع سناریو: انگیزه ای برای راه اندازی یا اتفاق.

4-مشخص کردن سهام داران و علایق شان.

5-مشخص کردن سناریو هایی که خلق می شود بر مبنای تعداد بازیگران و اهداف شان.

6-نوشتن سناریو، شروع به کار از نقطه شروع تا به انجام رساندن هدف بازیگر، در مورد وظیفه، زیر مجموعه های آن، زمینه و انگیزه های بازیگر برای انجام کار.
سناریونویسی را به روش های مختلفی به انجام می رسانند اما یکی از مهم ترین روش ها که بر مبنای کاربرد اصلی آن نام گذاری شده روش سناریونویسی نظامی است که شامل مراحل زیر می باشد:
1-تعیین سئوالاتی که باید توسط سناریو پاسخ داده شوند. در این مرحله ممکن است که روش دیگری برای انجام کار انتخاب شود مثلااگر تغییرات کوچک و تعداد المان های موثر کم هستند روش های دیگر ممکن است موثرتر باشند زیرا سناریو نویسی دیدگاه های کلان را بررسی می کند.
2-تعیین زمان و محدوده آنالیز: توجه به اینکه تغییرات در گذشته با چه سرعتی اتفاق افتاده اند و تلاش برای دستیابی به اینکه چه درجه ای از پیش گویی در مواردی مانند جمیعیت شناسی، چرخه عمر محصول و... میسر است. یک دوره زمانی 5 تا 10 سال مناسب است.
3-تعیین افراد منتفع از پروژه: تعیین اینکه این پروژه چه میزان برای چه افرادی موثر است. بررسی علایق کنونی و اینکه چرا و چگونه افراد در حال حاضر به این مورد رغبت دارند.
4-تعیین مسیر و روند مقدماتی نقشه و نیروهای موثر شامل مواردی مانند صنعت، اقتصاد، سیاست، تکنولوژی، قوانین اجتماعی و حقوقی: بررسی اینکه این موارد هر کدام چقدر بر اهداف پروژه موثرند. ابتدا هر مورد تشریح می شود و بررسی اینکه چگونه می تواند بر موضوع تأثیر گذار باشد نیز انجام می شود. در این مرحله معمولااز روش طوفان فکری استفاده می شود.
5-یافتن و تعیین کلیدها و موارد نامعلوم: طرح نیروهای محرک از دو محور، بررسی هر نیرو از جنبه های نامعلوم قابل پیش گویی و همچنین از جنبه های نامهم قابل پیش گویی. این مرحله به منظور تعیین دقیق موارد مهم و قابل پیش بینی است، همچنین برای بررسی اینکه آیا هیچ ارتباطی میان نیروهای محرک موجود و سناریوهای غیر محتمل وجود دارد نیز کاربرد دارد.
6-بررسی احتمال اینکه آیا موارد موثر مربوط به هم را می توان در یک گروه قرار داد تا میزان آنها حتی به دو مورد کاهش یابد یا خیر؟ این مرحله به منظور دستیابی به اینکه سناریو بر اساس دو محور x،y قابل اداره باشد، انجام می شود.
7-تعریف حدود نتایج ممکن از دو عامل تعیین شده در مرحله قبل و بررسی اهمیت و معقول بودن و باورپذیری هر یک از آنها. در این مرحله سه نقطه کلیدی باید بررسی شوند:

- دوره زمانی: آیا موارد، با دوره زمانی تعریف شده برای پروژه سازگار هستند؟

- هماهنگی درونی: عواملی که تحت عنوان نامعلوم مشخص شده اند آیا می توانند سناریوهای محتمل را شکل دهند؟ چرا که سناریوهای مختلف از درون با یکدیگر سازگار هستند.

- آیا در حال حاضر کاربری در حال عدم تعادل در مقایسه با شرایط ایده آل، وجود دارد.

8-تعریف سناریوها و رسم مسیر حرکت در یک شبکه باورپذیر: در این مرحله دو یا چهار سناریو شکل می گیرند. شرایط کنونی لازم نیست در وسط دیاگرام قرار بگیرند. سناریوهای ممکن، فقط یک یا چند عامل را نسبتاثابت فرض می کنند. در بعضی دیدگاه ها برای تمام احتمالات مثبت یک سناریو و برای تمام احتمالات منفی یک سناریو دیگر خلق می شود، سپس دیدگاه ها پالایش و با هم ترکیب می شوند.
9-به تفصیل نوشتن سناریوها: شرح دادن چیزی که اتفاق می افتد و چیزهایی که می توانند دلایلی برای پیشنهاد شرایط باشند. تلاش برای به دست آوردن نتایج خوب بنا بر دلایلی که تغییرات در حال رخ دادن هستند. این راه به آنالیز ویژگی ها کمک می کند. در نهایت به هر سناریو یک نام توصیفی داده می شود تا در مرحله آخر به راحتی قابل استفاده قرار گیرند.
10-ارزیابی سناریو ها: آیا آنها با هدف سازگاری دارند؟ آیا آنها از درون با هم سازگارند؟ آیا آنها مربوط به طرح اصلی هستند و یا به آن شبیهند؟
11-تعریف نیازهای تحقیق: یافتن و ارزیابی مواردی، بر پایه سناریوها، که به اطلاعات بیشتری نیاز دارند. مثلامواردی که باعث تحریک بیشتر کاربر می شوند و یا نوآوری هایی که ممکن است در صنعت رخ دهند و سایر مواردی از این قبیل.
12-توسعه روش های کمی: توسعه متدهای کمی برای کسب نتایج کمی از سناریوهای مختلف از قبیل سرعت رشد، گردش وجود و...
13-تقارب به سمت سناریوهای تصمیم گیری: دنبال کردن رد پروسه های تکراری برای رسیدن به سناریو نهایی.
روند کلی دیگری که برای سناریو نویسی موجود است، در ادامه ارائه شده است:

آ. تعیین فرضیات و اهداف کلی در تعداد معدود و سپس تشریح آنها.

ب. جمع کردن عوامل مهم در کنار هم برای ایجاد یک شبکه قابل رشد و ترقی.

پ. نوشتن هفت تا نه عدد مینی سناریو.

ت. کاهش تعداد سناریوها به دو تا سه عدد.

ث. نوشتن سناریو مطابق با تصمیمات بهینه شده.

ج. شناسایی موضوعات ناشی شده از سناریوها.

تاریخچه سناریو نویسی
پیشینه کاربرد روش سناریو به دهه ۱۹۷۰ باز می‌گردد آن هم هنگامی که شرکت "شل" در این زمینه پیشگام شد. برنامه ریزان این شرکت به دنبال یافتن پاسخی برای این پرسش بودند که آیا ممکن است بر اثر حادثه ای تولید و عرضه نفت کاهش یابد؟ برنامه ریزان شل در پاسخ به این پرسش، شکل گیری سازمانی مانند اوپک را یکی از عوامل احتمالی کاهش عرضه نفت شناسایی کرده و برای آگاه ساختن مدیران ارشد شرکت از این موضوع به ارایه سناریویی توصیفی از آینده اقدام کردند. این سناریو که برای نخستین بار طراحی می‌شد، با اندیشه منطقی و متعارف تضاد داشت. با این وجود مدیران شرکت پذیرفتند در صورت بروز چنین آینده ای، تغییر چشمگیری در شیوه کار خود ایجاد کنند. مدیران شل پس از شکل گیری اوپک به دلیل کسب آمادگی لازم برای واکنش توانستند به سرعت برنامه های تجاری خود را اصلاح کنند.

طبقه بندی 12 نوآوری تا سال 2020

1- ژاپن یک پایگاه روباتیک بر روی ماه خواهد ساخت/ عقیده پاپ ساینس: از نظر تئوری ممکن است اما از نظر اقتصادی به فاکتورهای تصمیم گیری نیاز دارد.
۲- چین از طریق یک راه آهن فوق سریع پکن را به لندن متصل خواهد کرد/ عقیده پاپ ساینس: ممکن اما غیرمتحمل
۳- خودروها خودشان را می رانند/ عقیده پاپ ساینس: به طور حتم امکانپذیر است اما نه تا سال ۲۰۲۰
۴- سوختهای زیستی به قیمت قابل رقابت با سوختهای فسیلی می رسند و می توانند جایگزین آنها شوند/ عقیده پاپ ساینس: عملی است.
۵- خودروهای پرنده در آسمان پرواز خواهند کرد/ عقیده پاپ ساینس: احتمالا دارد تا سال ۲۰۱۵ نمونه آزمایشی آن را خواهد ساخت.
۶- ما خواهیم توانست دستگاهها را از ریزتراشه هایی که در مغز ما کاشته خواهند شد دستگاههای الکترونیکی را کنترل کنیم/ عقیده پاپ ساینس: ممکن است که تا سال ۲۰۲۰ تراشه هایی را در مغز خود داشته باشیم اما آنها کار زیادی انجام نخواهند داد.
۷- تمام نمایشگرهای جدید می توانند از "دیودهای ساطع کننده نور ارگانیکی" (OLED) فوق نازک ساخته شوند/ عقیده پاپ ساینس: به احتمال بسیار قوی انجام شدنی است.
۸- فضای تجاری به ما اجازه می دهد به ماه و اخترواره ها برویم و مواد معدنی را استخراج کنیم/ عقیده پاپ ساینس: سفرهای فضایی تجاری یک اندیشه واقعی است اما سفر به ماه، اخترواره ها و ماموریتهای استخراج مواد معدنی اهداف غیرمتحملی تا سال ۲۰۲۰ به نظر می رسند.
۹- یک رایانه هزار دلاری که نیروی پردازشی برابر با مغز انسان خواهد داشت/ عقیده پاپ ساینس: احتمالا
۱۰- ترجمه همگانی با دستگاههای موبایل بسیار در دسترس خواهد بود/ عقیده پاپ ساینس: احتمالا. اما دقت آنها به نوع زبان بستگی دارد.
۱۱- ما سرانجام از عینکهای دیجیتال استفاده خواهیم کرد/ عقیده پاپ ساینس: در این مورد ما تقریبا نیمه راه را رفته ایم.
۱۲- ما مغز مصنوعی ایجاد خواهیم کرد/ عقیده پاپ ساینس: ما سرانجام روزی به آن خواهیم رسید

مراجع

http://futures.kmu.ac.ir
http://www.newdesign.ir
http://www.fzs.ir
http://ayandeh.blogsky.com
http://www.ayandehpajoohi.com

What is Futures Studies?

Futures Studies consists of a set of efforts that, using the analysis of resources, patterns, and factors of change or stability, visualize potential futures and plan for them. Futures Studies reflects how the reality of tomorrow is born from the changes or lack of changes today.
Futures Studies is equivalent to the Latin term "Futures Study." The plural word Futures is used because it employs a wide range of methodologies and instead of imagining just one future, it engages in systematic and rational speculation about not just one future but several conceivable futures.
The subjects of Futures Studies encompass possible, probable, and desirable scenarios for transformation from the present to the future.

The Necessity of Futures Studies

Today, changes occur at a rapid pace. Technological changes and subsequently changes in other aspects of life, the increasing interdependence of countries and nations, the decentralization of existing societies and institutions accelerated by the expansion of information technology, the growing tendency towards globalization while preserving national, ethnic, and cultural characteristics, and many other factors necessitate a better understanding of "changes" and "the future" for governments, businesses, organizations, and individuals.
The future is essentially associated with uncertainty. Nevertheless, traces and strands of information and realities rooted in the past and present can guide us to the future. Continuing to make decisions based solely on several probable futures based on past experiences will lead to neglecting the observation of future changes and will face disappointment.
The uncertainty inherent in the future justifies the lack of foresight for some, while for others, it is a valuable source of opportunities.

History of Futures Studies

Humanity's desire to know about the future has existed since ancient times; soothsayers and priests are examples of those in the past who sought to respond to this desire among the public and the elite.
The first serious signs of human attention to the future can be seen in the Age of Enlightenment, an era when humanity believed that sciences would find solutions for everything. Newton's laws of motion made it possible to understand and analyze many phenomena. Due to the rapid growth of sciences during this period, Enlightenment thinkers truly concluded that it was only a matter of time before all the laws and rules of society and the surrounding environment would become known and clear.

During this period, unlike the past when most thinkers envisioned completely bright horizons of the future (utopia), darker visions of the future also emerged. The works of thinkers such as H.G. Wells, George Orwell, and Aldous Huxley are among such ideas, and it is with such examples that Futures Studies finds its way into literature. The tremendous success of Jules Verne's novels and the emergence of the science fiction genre in literature occur along this path.

The holding of an exhibition in 1893, where astonishing inventions such as the telephone, electric lamp, and kinetoscope (the first motion picture camera) were introduced, generated public excitement. During those days, a prominent publication called for predictions from 74 prominent figures of that time regarding the next century. It later became clear that their predictions were largely optimistic and, moreover, almost none of the significant events of the 20th century, such as the invention of the automobile, radio, and television, the occurrence of two world wars, the discovery of atomic energy, space travel, and of course, the emergence of computers, were found in their future forecasting.

The first activity of Futures Studies in the form of a scientific analysis was conducted between 1930 and 1933 by a group of researchers led by William F. Ogburn in the field of sociology, which was a nascent science at that time, in the United States. This group was the first to apply scientific methodologies such as extrapolation and scientific surveys to social trends in America and, while publishing the first catalog of trends in that country, succeeded in making significant forecasts, including an increase in the immigration rate and a rise in divorce rates. Also, immediately after World War II, following the analysis of technologies used in Germany and Japan, new methods for Futures Studies were developed, resulting in the prediction of significant technological achievements of the 1950s and 1960s, including radar, intercontinental ballistic missiles, and air transport.

During the Cold War and the nuclear arms race, a major concern for military officials was predicting the chain of events that could occur after a potential nuclear confrontation. Thus, the first War Games were created. These were models of a nuclear confrontation that examined and analyzed various probabilities. A more complete form of these models led to the creation of scenarios, which today is considered one of the most important tools of Futures Studies. With the help of these scenarios, a series of conceivable events in a very short time after the onset of a nuclear war can be imagined and modeled, allowing for the formulation of necessary reactions and preparations to face such a war. This is similar to the role that scenarios play as a tool in current Futures Studies.
Another factor that contributed to the growth of Futures Studies was the transformation in the design and construction of military weapons. During World War II, tanks, airplanes, and ships were designed, completed, and built in a relatively short time. However, later, as the types of weapons (intercontinental missiles, nuclear submarines, etc.) became more complex, the work of military industry planners became more challenging, meaning that it often took many years from the start of design to the completion of the first prototype. Consequently, the technology used at the beginning of the design underwent fundamental changes during the project's progress and was often considered obsolete by the time the first prototype was built.

In 1964, the need for technology forecasting led to one of the most famous assessments using the Delphi method. Under the auspices of the Rand Corporation, experts in various technologies were commissioned in a joint project to predict emerging technologies in the next hundred years. Their study included six categories: "major scientific developments," "population control," "automation," "advancements in space sciences," "preventing war," and "weapon systems." This technique required individuals to provide their assessments while considering the dispersion of responses from other experts and, after discussing the differences, ultimately present their revised assessments. The results of this technique were remarkably accurate in predicting the emergence of technologies in the following decades.

Futures Studies as a public activity began in the 1960s. Bertrand de Jouvenel wrote the first theoretical study on the future titled "The Art of Conjecture." In this context, he noted that "there is no reality about the future," concluding that finding evidence and inferences for the future requires unconventional methods.

Awareness of the fields of Futures Studies began at this time. Harrison Brown, in his book "The Challenge Facing Humanity" published in 1954, predicted many ecological issues and development challenges that humanity currently faces. Rachel Carson, by writing the book "Silent Spring," published in 1962, initiated the environmental movement by depicting a world without robins (a type of bird). The analysis of future-related issues in Paul Ehrlich's "Population Bomb" and the book "Limits to Growth" reaches a climax. The publication of these works and the prediction of the collapse of the industrial society of that time caused a psychological shock. Later events such as the assassinations of the Kennedy brothers and Martin Luther King, the Vietnam War, the oil crisis, and the Watergate scandal demonstrated that futurists had acted correctly in their predictions.
Optimistic futurists were also hard at work in the 1960s. Sociologist Daniel Bell first used the term "post-industrial society" in a book of the same name. Bell was the precursor to many futurists such as Marshall McLuhan, Alvin Toffler, and John Naisbitt, whose predicted futures, although realized somewhat late, witnessed fundamental transformations in communications and business through the emergence of personal computers in the 1980s and the internet in the 1990s. The future, and that of the digital kind, had arrived.

It was also in the 1960s that Futures Studies was established as one of the new disciplines of science. The first educational course in Futures Studies was taught in 1963 by Jim Dator at the Virginia Polytechnic Institute. Shortly thereafter, Wendell Bell began his series of educational courses at Yale University. After Dator moved to the Political Science Department at the University of Hawaii, he created concentrated Futures Studies courses at that university for graduate and doctoral students. In 1974, the first specialized master's program for Futures Studies was established at the University of Houston by Jib Fowles and Chris Dede. Later, similar programs were established at universities in Massachusetts, Akron, Minnesota, USC, and Portland State University. (Unfortunately, currently, apart from the universities of Hawaii and Houston, the other programs have been discontinued.)

Two reputable organizations in the world of Futures Studies, namely the World Futures Society (WFS) and the World Futures Studies Federation (WFSF), were established during this period, respectively, in 1967 in the United States and in 1973 in Paris. WFS, in addition to recruiting over 40,000 members to date, hosted over 5,000 participants at various Futures Studies conferences in the early 1980s and also succeeded in publishing the famous journal "Futurist." On the other hand, WFSF, which is considered a more international organization than WFS, has brought together futurists from around the world into a professional association. Additionally, in the 1980s, Elsevier published the well-known journal "Futures," which is now considered the most prestigious academic and intellectual publication in the field of Futures Studies. Later, at the beginning of the 1990s, the reputable quarterly publication "Futures Research" by WFS and the publication "Foresight" by Camford Publishing were added to the publications related to Futures Studies.

Currently, Futures Studies has a broader scope than during the golden age of the 1960s and early 1970s. Today's world is more prepared and explicit about considering the future than those years. Unlike that era, Futures Studies is not limited to a few writers and professors; rather, the business world, policymakers, and intellectuals are all awakening to the reality that to have a successful future, we must focus on it. Thus, strategic planning based on visions and relying on scenarios will become feasible.

At the same time, educational and academic programs in the field of Futures Studies have decreased over the years instead of expanding. Instead, courses such as Competitive Intelligence and Strategic Management, detached from the theoretical and ideological attachments of Futures Studies, utilize many of its tools. In conclusion, it is noted that Futures Studies may have a fate similar to other social sciences, meaning that the function of these sciences, while stimulating societal interest in an important subject and utilizing appropriate developed tools for that subject, is almost entirely academic, but in practice, the pursuit of these sciences, especially by businesses and government agencies, is carried out.

Tools of Futures Studies

1- Delphi
2- Scenario Planning
3- Trend Analysis
4- Trend Analysis
5- Driver Analysis
6- Key Technologies
7- Visioning
8- Roadmapping
9- Backcasting
10- Modeling
11- Simulation
12- A combination of the above methods

The Delphi method is based on structured surveys and utilizes the intuitive information of participants, who are often experts. For this reason, Delphi has both quantitative and qualitative findings and thus possesses exploratory, predictive, and even normative elements.
Wachslers describes the features of the "standard Delphi method" as follows: "Delphi is a survey led by a guiding group and consists of several rounds of surveys from groups of experts who do not know each other and seek to reach a consensus on mental-intuitive insights. After each round of surveys, feedback on judgments, reasoning, and various responses is considered.
The Delphi process:
As previously mentioned, Delphi involves a series of rounds, and the classic Delphi usually consists of four rounds, which is typically adjusted to three rounds. Therefore, the Delphi process can be considered as follows:

Pre-start activity;
First round;
Second round;
Third round;
Decision and approval.

Methods of Futures Studies:
01- Environmental Scanning
02- Text Mining
03- Delphi
04- Real-Time Delphi
05- Futures Wheel
06- Futures Polygon
07- Trend Impact Analysis
08- Cross Impact
09- Wild Cards
10- Structural Analysis
11- Systems Perspectives
12- Decision Modeling
13- Substitution Analysis
14- Statistical Modeling
15- Technology Sequence
16- Morphological Analysis
17- Relevance Tree
18- Scenarios
19- Scenario Toolbox
20- Interactive Scenarios
21- Robust Decision Making
22- Participatory Methods
23- Simulation and Games
24- Genius Forecasting
25- Prediction Markets
26- Using Vision in Futures
27- Normative Forecasting
28- ST Roadmapping
29- Field Anomaly Relaxation
30- Agent Modeling
31- Chaos
32- Multiple Perspective
33- Heuristic Modeling
34- Causal Layered Analysis
35- Personal Futures
36- SOFI
37- SOFI Software System
38- Integration Comparison Frontiers

Scenario Writing

As the pace of changes in the industrial environment and societies increased, the need for Futures Studies methods that could also consider rapid future changes was felt. The scenario writing method, which is one of the "hypothesis-based" methods, is one of the most effective methods available for predicting distant futures under conditions of significant uncertainties in the system.
Scenario writing means analyzing information, thinking, and writing about scenarios and discussing the potential future of a company or individual.

So far, various definitions and interpretations of scenarios have been presented, but one of the best definitions was provided by Peter Schwartz. In his book "The Art of the Long View," he writes: A scenario is a correct understanding of how the world might change, how to recognize changes as they occur, and what to do when changes happen. The scenario method, as one of the prominent methods in Futures Studies, is a systematic process that explores and examines uncertainties in looking at the long-term future. This method includes a set of alternative descriptions of the future that fundamentally differ due to various reasons and based on differences in knowledge domains and technologies, as well as the differing expectations of stakeholders and users. The goal of writing different scenarios is not to increase the ability to accurately predict the future but to achieve a correct understanding of the driving and influential forces of the future. The ability to plan in operational areas and respond to changes is enhanced by understanding and identifying these forces.
A significant part of this exercise begins with identifying issues and opportunities that may arise from any dream scenario and continues with finding solutions or exploiting the opportunities gained. It is believed that creating scenarios leads to many proposed solutions.
Scenario writing is a complex technique that requires significant time and effort. Thinking about future possibilities is very important. The scenarios themselves are somewhat secondary. Few managers, specialists, or other employees can be found who believe they have the opportunity to think about the future, but this activity is vital for success.

Steps in Scenario Writing:
After the issue is identified and defined, three to five main driving factors of the company's future are listed. Then, future scenarios are predicted based on the potential impact of these factors on five to ten other main factors such as market share, customer reactions, purchasing patterns, economy, and research and development needs. Each scenario emphasizes one or two driving factors. Scenarios are written based on the main driving factors and their effects on the main factors. Scenarios are summarized in a table or chart.
The scenario writer identifies opportunities and threats and specifies the company's needs to strengthen strengths and reduce weaknesses to exploit these opportunities. Strategies are developed based on the analysis of future opportunities and threats. Whenever there is insufficient time, scenario design can be used as a form of daydreaming. In this method, the same basic scenario planning method is used, but it rarely results in a written document of similar volume to that obtained in the scenario planning method, and formal research is conducted much less than in the scenario planning method.
Any problematic situation that changes over time is suitable for scenario use.
Scenario writing can be used to solve various types of problems. Often, this method is used to develop various strategies for different potential future conditions. For example, scenario forecasts require analyzing the internal and external environments of the organization to gather information about anticipated strengths and weaknesses and future opportunities and threats. Every company is interested in strengthening its strengths and overcoming its weaknesses to exploit opportunities and reduce threats and risks. Internal factors of the company, such as technology, resources, capabilities, personnel, and management, are studied, and externally, factors such as anticipated competitor actions, expected economy, and the changing nature of customer purchasing behaviors are examined.
Scenario writing is a process that occurs in several stages. First, a realistic identification of the strategic and key long-term decisions made in an organization is carried out. Then, the question is raised about what factors could change the strategic and key decisions? A list of macro factors is prepared considering macro trends (social, technological, environmental, economic, and political) and also micro trends influencing decisions. In the next stage, scenario writers address which of these macro factors are compatible and inevitable with micro factors and which are uncertain, then evaluate the importance of uncertain factors on the organization's long-term strategic and key decisions, and draft an initial scenario that addresses the potential consequences of various uncertainties that have the greatest impact on strategic decision-making.
To clarify an uncertainty, at least two scenarios are needed. Futures research has shown that having more than four scenarios is impractical and, in fact, futile. Each scenario should be potentially executable, meaning it should be logically written based on the past and present situation concerning a phenomenon or event. At the organizational level, scenarios should address the current concerns of the organization. Scenarios should not have internal and inherent contradictions. Furthermore, events in the scenario should be interrelated based on cause and effect without being able to be undermined. Additionally, individuals who are directly affected by the outcomes of the scenario implementation should participate in the scenario design process. Moreover, implementing a scenario requires the organization's commitment to executing the selected scenarios.
Scenarios are usually expressed in narrative form and include a description of the final state in the future and an explanation of how that state emerges and occurs. The reason for using a narrative format is that stories encourage people to set aside their disbelief and distrust, which is an important feature that charts and scientific papers cannot achieve. Stories are also capable of conveying complex concepts in a way that the reader easily understands and remembers.
Scenarios are used in various ways. Organizations may evaluate the current strategy against scenarios and assess the robustness of the current strategy. If a strategy appears effectively among several alternative futures, it can be considered robust, and if it succeeds only in one dimension of the future, it exposes the organization to a greater risk. Organizations may also expand contingency plans to outline how they will act and behave in each of the potential futures; in such cases, using scenarios in planning creates the feeling that the organization or individual is better prepared to deal with future events.
The outputs of scenarios, as a purposeful mental activity, include creating a common language within the organization for discussing and exchanging ideas about various futures, centralized management of the organization, increasing sensitivity and accuracy, and creating a greater organizational understanding of its surrounding environment, fostering individual and organizational action and transformation, and ultimately prompting individuals to think constructively at both individual and organizational levels. One of the threats to scenarios can also be the proposal and design of excessively many scenarios for implementation in the organization. This leads to confusion among decision-makers in the organization and makes reaching a final decision on selecting the best scenarios increasingly difficult; therefore, it is generally advisable to avoid selecting more than three scenarios.
In summary, a more focused method is used for developing future scenarios, and the impacts of each are evaluated. Small groups of elites and technology users consider the potential expansion of technology in a specific field for a time frame of about 10 to 30 years. They then theorize about possible and even improbable events (such as major political changes, wars, earthquakes, etc., which could alter the course of development) and ultimately create scenarios and examine the best and worst cases. This series of studies provides a basis for strategy formulation and prepares the ground for responsiveness to developments.
Ultimately, scenarios, as a prominent method in Futures Studies, not only prepare us to face unforeseen future conditions but also enable the effective utilization of future opportunities. It is the art and commitment of futurists to clarify the advantages of this method and assist those interested in creating preferred futures in outlining desirable scenarios.

Scenario Planning Method:
Scenario writing stems from dividing the designer's information into two main branches:

1- Items that the designer believes they are aware of. That is, the belief in the chain-like nature of processes occurring in the world, such as population growth or conditions affecting new technologies.
2- Elements that the designer considers unknown and indeterminate, such as the outcomes of political elections, fleeting fashions, and styles in future business.
To write a scenario, a basic understanding of the actions to be taken by users, the users' understanding, and the context of use is necessary. The scenario can be derived from the information collected during inquiry activities or conceptual research. It is essential to describe the interaction that is expected to occur in simple language. It is very important to avoid references to technology. This scenario should be reviewed by the user to ensure it reflects the real world. The scenario discusses topics such as product usage, the user's gender role, product performance, its purpose, and the experience of using the product. It is also worth noting that feedback loops and relationships in the scenario are not linear.
The first step of the work is to define and identify the user and their personas, and the second step is to create narratives about them. Stories stem from research about the user, product usability testing, or the researcher’s observations. Personas in the scenario express their culture and facilitate the categorization and transfer of information. They can also spark new ideas. In scenario writing, the focus should be on storytelling rather than a complete analysis of actions. As the designer writes, a plan is envisioned, and how it solves problems is considered, while the writer removes obstacles and minimizes risk. Quoting from the user is a good way to connect with the details needed for each persona. Three main steps to begin scenario writing are as follows:

1- Define a goal and a concept: Why is the individual currently using the product, and what makes this interaction successful?

2- Describe this interaction: Focus on general aspects and avoid detailing specifics.

3- Conclude with a result: What is the outcome of this interaction, and what made it successful?
Typically, scenario writing begins with evocative stories where design ideas take shape and continues with prescriptive stories that describe the details of the plan. The important stages in the transition from evocative stories to prescriptive stories are as follows:
· Springboard stories: Needs and goals.
· Points of pain stories: Limitations and overcoming them.
· Key scenarios: The overall outline of the story or plot (concepts for actions).
· Narrative scenarios: What happens, why it happens.
· Design Maps: Perceptions, actions, obstacles.
· Flow diagrams: Actions and decisions.
· Use cases: A series of details of all actions.
Springboards present difficult and unusual issues. They may spark ideas from the researcher’s innovation or be based on their research. Points of pain stories provide a clear view of problems from the perspective of the story's character. This section leads towards possible solutions that could be part of the new design. Key scenarios provide the sequence of a more complex scenario that should include the beginning of how the user interacts with the product.
While it is true that these types of writings may not contain very creative and interesting content, they represent a clear form of communication.
Initially, scenario techniques were used to define new business policies (scenario as a business planning tool). Recently, scenarios are used to define the interaction between the user and the product. These scenarios are called use scenarios, and there are various methods for developing them. Creating a use scenario is an effective tool for analyzing and developing the interaction between the user and the product. Use scenarios are crucial in defining what actions the user takes when using the interface. Additionally, in product design, use scenarios play an important role in analyzing and developing the application or use of the product.
How to create a use scenario:

1- Identify the actors: The actor plays the role of the agent or active participant in the scenario. If there are multiple actors, more scenarios need to be created.

2- Identify the goals that the actor must achieve.

3- Identify the starting point of the scenario: The motivation for initiation or occurrence.

4- Identify stakeholders and their interests.

5- Identify the scenarios that are created based on the number of actors and their goals.

6- Write the scenario, starting from the starting point to achieving the actor's goal, regarding the task, its subsets, the context, and the actor's motivations for doing the work.
Scenario writing can be conducted in various ways, but one of the most important methods, named after its primary application, is military scenario writing, which includes the following steps:
1- Determine the questions that the scenario should answer. At this stage, another method may be chosen for execution; for example, if minor changes and a small number of influencing elements exist, other methods may be more effective since scenario writing examines macro perspectives.
2- Determine the time frame and scope of analysis: Consider how quickly changes occurred in the past and strive to ascertain what degree of forecasting is feasible in areas such as demographics, product life cycles, etc. A time frame of 5 to 10 years is suitable.
3- Identify the beneficiaries of the project: Determine how much this project is effective for which individuals. Examine current interests and why and how individuals are currently interested in this matter.
4- Determine the preliminary map and influential forces, including factors such as industry, economy, politics, technology, social and legal regulations: Examine how much each of these factors affects the project's objectives. Initially, each factor is described, and an examination of how it can impact the subject is also conducted. At this stage, brainstorming methods are usually employed.
5- Identify and determine keys and unknowns: Outline the driving forces from two axes, examining each force from the perspective of unknowns that can be predicted and also from the perspective of unimportant unknowns. This step aims to accurately identify important and predictable factors and also to examine whether there are any connections between existing driving forces and improbable scenarios.
6- Assess the likelihood of whether related influential factors can be grouped to reduce their number to even two. This step is conducted to achieve a scenario that can be managed based on two axes x, y.
7- Define the possible outcomes from the two factors identified in the previous step and examine the significance, reasonableness, and credibility of each. At this stage, three key points should be examined:

- Time frame: Are the factors compatible with the defined time frame for the project?

- Internal consistency: Can the factors identified as unknown shape probable scenarios? Because different scenarios are internally consistent with each other.

- Is there currently a user in a state of imbalance compared to ideal conditions?

8- Define scenarios and draw a path in a credible network: At this stage, two or four scenarios are formed. The current conditions do not need to be placed in the middle of the diagram. Possible scenarios assume only one or a few factors to be relatively fixed. In some perspectives, a positive scenario is created for all positive probabilities, and for all negative probabilities, another scenario is created, then the perspectives are refined and combined.
9- Write the scenarios in detail: Describe what happens and what can be reasons for suggesting conditions. Strive to achieve good results based on the reasons that changes are occurring. This approach aids in analyzing features. Ultimately, each scenario is given a descriptive name for easy reference in the final stage.
10- Evaluate the scenarios: Do they align with the objectives? Are they internally consistent? Are they relevant to the main plan or similar to it?
11- Define research needs: Identify and evaluate items, based on scenarios, that require more information. For example, items that stimulate the user more or innovations that may occur in the industry and other similar items.
12- Develop quantitative methods: Develop quantitative methods to obtain quantitative results from various scenarios, such as growth rates, turnover, etc.
13- Converge towards decision-making scenarios: Follow the trail of iterative processes to reach the final scenario.
Another general process available for scenario writing is presented below:

A. Define general assumptions and objectives in a limited number and then elaborate on them.

B. Gather important factors together to create a network capable of growth and development.

C. Write seven to nine mini-scenarios.

D. Reduce the number of scenarios to two to three.

E. Write scenarios according to optimized decisions.

F. Identify issues arising from the scenarios.

History of Scenario Writing
The history of the application of the scenario method dates back to the 1970s when the company "Shell" was a pioneer in this field. The planners of this company sought to find an answer to the question of whether it might be possible for oil production and supply to decrease due to an incident. In response to this question, Shell planners identified the formation of an organization like OPEC as one of the potential factors for reducing oil supply and presented a descriptive scenario of the future to inform the company's senior managers about this issue. This scenario, which was being designed for the first time, contradicted logical and conventional thinking. Nevertheless, the company's managers accepted that if such a future occurred, they would need to make significant changes in their operations. After the formation of OPEC, Shell managers were able to quickly adjust their business plans due to the necessary preparedness for response.

Classification of 12 Innovations by 2020

1- Japan will build a robotic base on the moon / Pop Science's opinion: Theoretically possible, but economically needs decision-making factors.
2- China will connect Beijing to London via a super-fast railway / Pop Science's opinion: Possible but unlikely.
3- Cars will drive themselves / Pop Science's opinion: Definitely feasible, but not by 2020.
4- Biofuels will reach a competitive price with fossil fuels and can replace them / Pop Science's opinion: Practical.
5- Flying cars will soar in the sky / Pop Science's opinion: It is likely that a prototype will be built by 2015.
6- We will be able to control devices from microchips implanted in our brains / Pop Science's opinion: It is possible that by 2020 we will have chips in our brains, but they won't do much.
7- All new displays can be made from "Organic Light Emitting Diodes" (OLED) that are ultra-thin / Pop Science's opinion: Very likely to be feasible.
8- Commercial space will allow us to go to the moon and asteroids and extract minerals / Pop Science's opinion: Commercial space travel is a real idea, but traveling to the moon, asteroids, and mineral extraction missions seem unlikely by 2020.
9- A thousand-dollar computer that will have processing power equal to that of the human brain / Pop Science's opinion: Probably.
10- Universal translation with mobile devices will be very accessible / Pop Science's opinion: Probably. However, their accuracy depends on the type of language.
11- We will eventually use digital glasses / Pop Science's opinion: In this regard, we have come almost halfway.
12- We will create an artificial brain / Pop Science's opinion: We will eventually reach that day.

References

http://futures.kmu.ac.ir
http://www.newdesign.ir
http://www.fzs.ir
http://ayandeh.blogsky.com
http://www.ayandehpajoohi.com